20210421 Over vrijheid

De paus wil nog steeds beweren dat alles over iedereen gelijk verdelen christelijk is en als je zegt dat dat communisme is, wordt er door veel mensen vreemd opgekeken.

We worden steeds meer een marxistische wereld ingerommeld met een kleine bovenlaag van diegenen die hebben en een grote onderlaag die niets heeft en alleen als slaaf gelukkig mag zijn.

Allemaal naar dezelfde school met dezelfde les en dezelfde uitkomst: de wereld van de zesjes.

Veel jongere mensen weten niet eens meer dat de wereld eens anders was. Ze hebben onderwijs gekregen dat zwaar cultuur marxistisch is beïnvloed. Ze hebben te maken met instituties die doordrongen zijn van marxisme. Veel ouderen beseffen het ook niet omdat het de gemeenschappen druppelsgewijs via indoctrinatie is binnengeslopen. Toch zijn er steeds meer mensen die beseffen dat er iets niet klopt. Maar zelfstandig nadenken mag bijna niet meer. Je moet mee in de kudde, denken als de kudde. En er is de ïnwendige”censuur vanwege o.a. politieke correctheid.

Kritiekloos wordt aanvaard wat door de MSM wordt verkondigd, de propaganda van de staat als ware kennis aangenomen net zoals de kennis van zgn. wetenschappers. Men weet niet dat het cultuurmarxisme in alle instituties is doorgedrongen en dat het onderwijs al verdacht veel lijkt op staatsonderwijs. Net zoals de televisie staatstelevisie is. Men ziet niet dat links overal oververtegenwoordigd is. Academici, journalisten, economen, filosofen, wetenschappers, professionals op alle soorten gebieden en zgn. hoogopgeleide burgers hebben zich bij de theorieën van Marx aangesloten en dat hebben ze kritiekloos gedaan. Vanaf het oorspronkelijke schrijven van het Communistisch Manifest in 1848 tot op de dag van vandaag is het marxisme op een overweldigend positieve manier het bewustzijn van de intellectuele elites binnengedrongen. Kritische denkers die Marx geheel of gedeeltelijk hebben verworpen of weerlegd, lijken altijd in de minderheid te zijn. ( Denk in Nederland bv. aan (oud) Groen Linksers zoals Paul Rosenmöller, die Pol Pot kon verheerlijken en nu gewoon voorzitter is van de VO raad en lid van de Eerste Kamer. Hij en zijn politieke vrienden hebben de mars door de instituties gemaakt.)

Er zijn zelfs sterke conservatieven die ervan overtuigd zijn dat een deel van de marxistische theorie van enige waarde is voor de mens in een vrije samenleving. We zien dat bij “socialistische” christenen.

De aanhangers van Marx misten voor het grootste deel de echte bedoeling van Marx volledig. Ze argumenteren ter ondersteuning van zijn economische theorie, of zijn filosofie, of zijn herschrijving van de geschiedenis, of zijn identificatie van de klassen van de samenleving, of zijn ontmaskering van uitbuiting van het proletariaat door de bourgeoisie, of zijn verzet tegen privébezit en autoriteit, of zijn ‘morele’ standpunt over egalitarisme, of zijn bedoeling om wetenschappers religie over te laten nemen, of zijn drang naar internationalisme en het einde van naties, of zijn utopische communistische droom, enz. Maar dat was niet wat Marx was; dat alles was slechts dekking voor zijn doel en voor rekruteringshulpmiddelen voor de vertering van toekomstige bruikbare “idioten” die zijn zaak zouden steunen.

Het marxisme is, in een notendop, een machiavellistisch schema, aangepast door de hegeliaanse dialectiek, waarmee iemand de controle over de samenleving kan overnemen door middel van desinformatie, propaganda, chaos, wanorde, bedrog en verraad. Het is een plan dat nuttig is voor elke toekomstige dictator. Het is de enige vorm van marxisme die bewezen effectief is, die in de echte wereld is getest en die heeft gewerkt. Marxisme is een super psychologisch denkspel, bedoeld om massa’s mensen voor de gek te houden door hen op de linkerhand te laten concentreren, terwijl de rechterhand zich voorbereidt om hen tot slaaf te maken.

Al het andere dat Marx schreef was een mislukking. Zijn economie is gebrekkig. Zijn “filosofie” is een vaag verhaal. Zijn geschiedenis is niets anders dan een eigenzinnig verzinsel dat past bij de doelstellingen van een starre ideoloog. De marxistische geschiedenis is niets anders dan een polemiek tegen de status quo, een aansporing tot klassenoorlog en een rekruteringsinstrument voor toekomstige provocateurs en nuttige idioten. Zijn communisme, zoals hij het beschreef, heeft nooit en kan nooit bestaan.

Zijn springplank socialisme, of dictatuur van het proletariaat, heeft evenzo nooit bestaan. Alle varianten van “democratisch socialisme” of “socialistische democratieën” die ooit op een andere manier zijn ontstaan, zijn doorkruist of komen regelrecht in een economische ineenstorting terecht; geen enkele vorm van socialisme die tot nu toe is ontwikkeld, kan heel lang werken voordat het in de modus van economische mislukking terechtkomt. Dit zou Marx, en een potentiële toekomstige dictator, natuurlijk erg blij maken.

Omdat het in feite allemaal om het nemen van controle gaat , wat noodzakelijkerwijs betekent: het verminderen van de individuele vrijheid.

Niccolo Machiavelli (1469 – 1527) van de stadstaat Florence van wat nu het huidige Italië is, wordt algemeen beschouwd als de vader van de stelregel “The Ends Justify The Means.” Het doel heiligt de middelen. In die tijd, in de door en door rooms-katholieke westerse beschaving, werd die stelregel bijna universeel erkend als puur kwaad; de doelen, wat ze ook mogen zijn en hoe nobel ze ook mogen zijn,rechtvaardigen niet altijd alle middelen om ze te bereiken. (NB. Bedenk dat virologe Marion Koopmans onlangs de Machiavelli prijs kreeg, samen met Diederik Gomers. )

Zijn plan omvatte diep bedrog, verraad en bruut geweld.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770 – 1831) was een Duitse filosoof die het concept van absoluut idealisme ontwikkelde.

Hegel streefde naar de ontwikkeling van één totaalconcept waarin hij wetenschap, esthetica, godsdienst en filosofie wilde verenigen. Hij zag de werkelijkheid niet als statisch maar als de uitkomst van een continu doorgaand proces waarbij nieuwe tegenstellingen telkens worden opgeheven. Kernwoord hierbij is ‘opheffen’ (het Duitse aufheben), dat zowel optillen als afschaffen en bewaren betekent. Tijdens het dialectisch proces wordt iets (bijvoorbeeld een moment) eerst gesteld, daarna ontkend, om tot slot tot een hogere waarheid te komen. Eerder werden door Fichte hiervoor de begrippen these, antithese en synthese gebruikt (die deze overigens weer van Kant had, zie bijvoorbeeld o.a. zijn Kritiek van de zuivere rede, B495), die later door de marxisten werden overgenomen.

Dit dialectische systeem, waarbij de zogeheten ‘geest’ de aard aller dingen is en middels het confronteren van these en antithese tot een nieuwe synthese komt, zou uiteindelijk moeten leiden naar het ‘Absolute Idee’, waarin alle individuele elementen van de geest opgaan en zichzelf overstijgen. Er bestaat geen echte waarheid, maar wel een waarheid die steeds dieper en rijper wordt.

De hegeliaanse dialectiek werd door Karl Marx en anderen aangegrepen om een weg naar politieke macht te verschaffen. Het wordt meestal afgebeeld als een driehoek, met de basishoeken als thesis en anti-thesis, en de resterende hoek als synthese. Het kan ook worden afgebeeld als een eendimensionale platte lijn, met aan het ene uiteinde het label thesis , het andere als anti-thesis en een bepaald punt in de regel met het label synthese . Het doel van de oefening is om de thesis – dat wat gewenst is – dichter bij de antithese te brengen – dat wat tegengesteld is aan wat gewenst is – door middel van een programma van onderhandelde of gecompromitteerde syntheseposities .

Verander de labelstelling in dictatuur .

Verander het label anti-thesis in vrij land.

Verander de labelsynthese in crisis .

Crisis kan vele vormen aannemen. Een natuurlijke of kunstmatig geïnduceerde bankencrisis kan de bevolking en de zittende regering ertoe brengen beperkende wetten en voorschriften vast te stellen die de normale werking van de banktransactie beperken. Dit kan niet worden bereikt zonder een evenredige migratie van macht van het volk naar de regering. Als de crisis eenmaal is ‘opgelost’, wordt de synthese- positie de nieuwe thesis- positie en begint het proces opnieuw.

Zoek of veroorzaak een nieuwe “crisis” en begin opnieuw, steeds dichter en dichter bij de antithese. Een crisis kan van alles zijn dat de mensen bang zal maken of hun medeleven enorm zal opwekken. Het kan van alles zijn, van een pas ontdekte “bedreigde diersoort” tot een hoax zoals de opwarming van de aarde of de coronahoax.

Het idee is om het daar naar buiten te brengen en vervolgens wet- of regelgeving op te wekken waarmee de overheid het probleem oplost en groeit. De macht migreert weer van de mensen naar de regering en de mensen merken het niet eens.

Uiteindelijk zou de overheid elk aspect van het leven van de burger streng kunnen controleren.

Het potentiële geweld van het marxisme moet worden erkend als de belangrijkste bedreiging, omdat het marxisme, als een atheïstisch systeem, volkomen amoreel is , en wat het uiteindelijk zoekt, is machtsgreep via de modus van gewelddadige revolutie.

Al het andere is slechts voorbereidend. Absolute dictatuur is altijd het uiteindelijke doel.

Er zijn ‘vriendelijkere’ marxisten die alles in één aanval accepteren,

Er zijn meer gewelddadige marxisten die de voorkeur geven aan het pad van anarchie als excuus om “de orde te herstellen” a la Machiavelli. (ik vind BLM daar een voorbeeld van met de vernielingen van eigendommen en van steden)

En er is de massa die de nuttige idioot vormt. Marxisten die dom genoeg zijn om echt het communistische ideaal te geloven, en dat eigendom diefstal is.

Al deze soorten marxisten zijn gevaarlijk voor de vrijheid.

Denk aan alle “aangestoken branden” van de “democratische” lente en de Arabische lente enz. in alle landen rond de Middelandse zee. Dit is opgelegd van buitenaf en gedoemd te mislukken maar brengt veel ellende met zich mee. Denk aan de vernieling van Libië.

Hetzelfde gebeurde in 1848, kort na de publicatie in februari van het Communistisch Manifest door Marx en Engels. Ze noemden het de “Lente van de arbeiders” en de “Lente van de volkeren” en de “Lente van de revolutie”. Ongeveer 50 verschillende landen gingen dat jaar in vlammen op in een gewelddadige, bloedige revolutie. Geen van hen is erin geslaagd; ze werden allemaal binnen ongeveer een jaar neergeslagen door de reactie van de regering en de burger. Maar het liet zien wat mogelijk is met louter revolutionaire retoriek die net zo goed is geschreven als het manifest . Het marxisme stierf daar niet. Het sterft nooit; het ging gewoon gedeeltelijk ondergronds, en dat deel dat zichtbaar bleef, vermomde zich als iets anders dan gewelddadig en revolutionair.

Marxisten opereren nu als wapenbroeders met hun eigen toekomstige moordenaars, en moslims opereren nu als wapenbroeders met hun eigen toekomstige moordenaars om een kortetermijndoel van wijdverbreide chaos, wanorde en kansen te bereiken. Het lijkt op dit moment geen van beiden te kunnen schelen dat ze uiteindelijk door elkaar zullen worden vermoord en gedood.

Voor hen, zie je, heiligen de doelen de middelen . Altijd.

De amoraliteit is het zwakke punt van het marxisme en daarom zal het marxisme uiteindelijk mislukken.

Het enige dat het marxisme (en de islam) wil en moet vernietigen om hier in het Westen te kunnen regeren, is de vrijheid van het individu. Noch het marxisme, noch de islam kan ooit regeren waar de mens nog vrijheid geniet. Daarom wordt die ondergraven.

God is de maker van onze vrijheid. Hij heeft ons een vrije wil gegeven. zodat we op onze beurt van Hem zouden kunnen houden. (Er is en kan geen echte liefde zijn zonder vrije wil en vrijheid.) Lucifer was de eerste die vrijheid ongepast gebruikte, niet God liefhad, en kwaad ontwikkelde. Door de verleiding van de slang is de mens gevallen en niet langer volmaakt. Niets, geen object en geen systeem, dat de mens maakt, kan ooit perfect zijn, omdat de mens zelf onvolmaakt is. Perfectie is niet van deze wereld, maar van de volgende.

(Ik wil uw offers niet, Ik wil uw liefde. Ik hoef uw brandoffers niet, Ik wil dat u Mij kent.

Hosea 6:6 / En u zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht. Dit is het eerste gebod. Markus 28, 30 /

Hij antwoordde en zei: U zult de Heere, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw kracht en met heel uw verstand, en uw naaste als uzelf. Lukas 10,27)

Leven, vrijheid en het nastreven van geluk . We beschouwen ze als vanzelfsprekend; we hebben er niet genoeg over nagedacht. Vrijheid en het nastreven van geluk betekent het vermogen om te handelen, binnen morele normen en binnen het representatieve recht, in ons eigen belang, om onze eigen toestand te verbeteren en om te gedijen door onze eigen inspanningen. Deze rechten vormen juist de reden van ons nationaal bestaan. De verklaring zegt ons dat wanneer deze basisrechten door de overheid worden bedreigd, we die regering moeten afwerpen om ze opnieuw te vestigen. We moeten kunnen leven in overeenstemming met de Westerse Christelijke ethiek.

Het kapitalisme is geen door mensen bedacht “systeem”. Het werkt niet volgens een menselijk plan of controlemechanisme. Het kapitalisme komt voort uit vrijheid. Adam Smith heeft in zijn Wealth of Nations het kapitalisme niet uitgevonden. Hij beschreef het kapitalisme, en misschien definieerde hij het beter en gedetailleerder dan welke definitie dan ook ervoor of erna. De vrije markt komt gewoon van mannen die zich verenigden die vrij waren om in hun eigen belang te handelen. De vrije en open markt is het kapitalisme.

Kapitalisme is natuurlijk; Marxisme is onnatuurlijk en moet worden afgedwongen. Kapitalisme gebeurt gewoon wanneer natuurlijke rechten niet onnodig door de mens worden belemmerd.

Kapitalisme en vrijheid zijn dus twee van elkaar afhankelijke dingen die in een symbiotische relatie bestaan. De geschiedenis heeft bewezen dat hoe meer vrijheid de burgerij van een natie geniet, hoe meer rijkdom die natie produceert en hoe rijker die natie wordt. ( Denk aan Zwitserland) Omgekeerd geldt dat hoe meer vrijheid wordt beperkt, hoe armer het volk en de natie wordt. Dat is gewoon zoals het is, zoals het altijd is geweest en zoals het altijd zal zijn. (denk aan de parabel van de talenten: Mattheüs 25, 14)

Marxisten zijn vaak in de eerste plaats atheïsten, die God en het idee van heiligheid ontkennen. Atheïsten beschouwen helemaal niets als heilig. Ze erkennen geen geboden of onveranderlijke wetten, of enige externe autoriteit waaraan ze enige gehoorzaamheid verschuldigd zijn. Marxisten hebben een geheel andere reeks principes en waarden.

Als iemand stopt met in God te geloven, zal hij in alles geloven.

Atheïsten zien alles, inclusief zichzelf, als louter producten van een groot kosmisch ongeluk. Er zijn geen eeuwige beloningen of straffen voor hen; ze zien dit leven als alles wat er is, en daarom zijn ze best bereid om alles voor het genot te doen. Ze hebben geen echt doel; hun eigen bestaan heeft geen zin.

Vrijheid zingt uit elke kleine vezel van de schepping. Vrijheid zit in ons DNA. Het is onnatuurlijk om niet vrij te zijn. God schiep de mens om een vrije wil te hebben en om na te denken. Atheïsten denken dat ze zichzelf bevrijden door God te verwerpen. Maar ze lijken er altijd in te slagen zichzelf tot slaaf te maken van de wereld, of een deel ervan. Van drugs, of alcohol, of een of andere vorm van seksuele vrijheid of perversie, of wat voor soort wereldse verleiding dan ook. Overgave aan God geeft een vrijheid die ze nog niet kunnen begrijpen.

Marxisten maken de fout van de satan door aan te nemen dat ze als God zijn, goed en kwaad kennen, en ze geloven dat ze de wereld naar hun eigen beeld kunnen herscheppen. Ze zijn van plan de mens naar hun eigen beeld te herscheppen . Ze geloven dat perfectie in deze wereld haalbaar is, en ze zijn van plan die te bereiken. Perfectie betekent voor de marxistische revolutionair dat hij de opperste dictator van de wereld is geworden en dat alle naties hem eer bewijzen. Perfectie voor de marxistische nuttige idioot betekent de communistische utopie, de door mensen gemaakte hemel op aarde.

Via Marx weerleggen

zie ook: De paus zegt dat het delen van eigendom geen communisme is

Uit het artikel:

Tijdens zijn preek vertelde Red Francis zijn kudde dat “het delen van eigendom geen communisme is, maar puur christendom.”

(Gedeeld eigendom is natuurlijk precies de definitie van communisme.)

Tijdens de mis gaf paus Franciscus commentaar op Handelingen 4:32 die zegt: “Alle gelovigen waren één van hart en van geest. Niemand beweerde dat hun bezittingen hun eigendom waren, maar ze deelden alles wat ze hadden. “

In een verklaring die het communisme promoot, verklaarde Bergoglio tegenover een nogal verbaasde gemeente dat het delen van eigendom “geen communisme is, maar puur christendom”.

En ja hoor, de preek van de paus werd opgenomen in American Magazine .

En dat is wat de discipelen deden: barmhartigheid ontvangen, werden zij op hun beurt barmhartig. We zien dit in de eerste lezing. De Handelingen van de Apostelen vertellen dat “niemand aanspraak maakte op privé-eigendom van enige bezittingen, maar alles wat ze bezaten werd gemeenschappelijk gehouden” (4:32). Dit is geen communisme, maar puur christendom. Het is des te verbazingwekkender als we bedenken dat het dezelfde discipelen waren die eerder ruzie hadden gemaakt over prijzen en beloningen, en over wie de grootste onder hen was (vgl. Mt 10:37; Lc 22,24). Nu delen ze alles; zij zijn “één van hart en ziel” ”(Handelingen 4:32).

Dit is een werkelijk gevaarlijke man die vandaag de dag de katholieke kerk leidt.

Rush Limbaugh had gelijk in 2013. Deze paus is een marxist.

Zie ook: de paus wil een wereldregering