20210216 Over kennis 3

Over het kapot gebombardeerde Dresden, een andere holocaust.

Eergisteren was het 76 jaar geleden dat Dresden kapot gebombardeerd werd.

De eerste keer dat ik uitgebreid met die geschiedenis werd geconfronteerd was door het lezen van de dagboeken van Victor Klemperer: “Tot het bittere einde”. (1997)

Van de half miljoen joden die in de jaren ’30 in Duitsland woonden, zochten er zo’n 300.000 hun toevlucht in het buitenland. Ongeveer 200.000 bleven achter. Een deel kwam om, werd uitgeroeid en een ander deel dook onder in Duitsland zelf. Klemperer was één van hen en hij schreef een dagboek om het vol te houden. (Hij was professor aan een universiteit en verkeerde in gegoede kringen waar nog kennis en geld was. Dit in tegenstelling tot arme joden die nergens heen konden en “geofferd” werden. (wat je niet mag zeggen).)

Met het lezen van dat boek werd het kijken naar de geschiedenis van W.O. 2 voor mij anders.

En dat anders kijken werd gaandeweg gevoed net als de ontdekking dat je niet anders mag denken en alleen het mainstream verhaal van de geschiedenis mag geloven. Dat betekent dat je nergens met je vragen en je opmerkingen terecht kunt. Inmiddels kan dat wel bij revisionistische sites die het uiteraard wel moeilijk hebben. Mensen die iets aan de kaak stellen kunnen alles verliezen.

Iemand die zich erg in zet om waarheid te ontdekken is Michael Hoffman

Hij heeft vorig jaar bij de het herdenken van 75 jaar Dresden 5 essays geschreven. Ik heb er toen ook al aandacht aanbesteed en dat doe ik nu weer. Dat doe ik om herinneringen levend te houden. Ook omdat er in Nederland ook zoveel onderduikers waren die niet meetelden want niet van de “stam” en dus was het voor hen niet zo erg. Dat er jaren van jonge mensen zijn afgepakt, jaren geen inkomen was, dat stond in “geen verhouding” tot het leed van “hen”. Er was maar één soort leed en dat wordt ons tot op de dag van vandaag ingepeperd. Maar we moeten leren dat er een andere waarheid is. Waarheid maakt ons vrij.

Het aantal van 6 miljoen moest zo zijn omdat het een occult getal was. Het waren er niet. Dat kon ook niet omdat er voor die tijd niet eens 6 miljoen in Europa woonden. Uiteindelijk moest dat getal hier en daar onder grote druk wel 2 keer naar beneden aangepast. Maar in het collectieve geheugen staat 6 miljoen en veel mainstream verhalen gebruiken het nog steeds. Wil ik daarmee lijden bagatelliseren? Nee! Alleen wil ik het hele verhaal en alle lijden en iedereen herdenken die geleden heeft en het waarom helpen blootleggen. Het moet vermeld worden dat Churchill een vrijmetselaar was en in “hun handen”. Hij had een verslavingsprobleem. Het occulte heeft altijd meegespeeld. Of een getal of een datum of een christelijk feest werd uitgekozen om de oorlogsdaad uit te voeren. Zo doen ze dat tot op de dag van vandaag. Denk aan de “bestorming” van het Capitool op 6 januari.

Kijk naar wat je niet mag zeggen dan weet je dat ze ergens bang voor zijn. Leugens kunnen lang in stand blijven maar uiteindelijk komt er toch waarheid aan het licht. Ik wil geen lijden wegen op een weegschaal. Ik wil alleen de onderbelichte verhalen helpen aan het licht brengen.

Ik bewonder de moed van Michael Hoffman

en probeer te volgen wat hij schrijft.

Herdenkingsdag voor de Holocaust in Dresden 5: tot as verbrand op Aswoensdag

Door Michael Hoffman

Het was Vastenavond 1945 in de prachtige Duitse kunststad Dresden, die vol zat met hulpeloze christelijke vluchtelingen die het Rode Leger van de stalinistische USSR ontvluchtten. De lutherse en katholieke kinderen van Dresden, gekleed in hun feestelijke Saksische klederdracht, waren aan boord van een trein die hen naar huis bracht na Mardi Gras-feesten op verschillende punten in de verre stad. Nog steeds vrolijk van de festiviteiten van de nacht, huppelden ze in de trein voorafgaand aan Aswoensdag 14 februari en de plechtigheden die zelfs in oorlogstijd zouden worden gevierd, ter nagedachtenis aan de passie en dood van Jezus. In de lucht kregen geallieerde gevechtsvliegtuigen de burgertrein in het oog en openden het vuur op de kinderen binnenin, wier bloed al snel uit het wrak stroomde.

Dit bloedbad wordt bijna helemaal niet in de Amerikaanse geest geregistreerd . De holocaust in Dresden, die twee dagen duurt en minstens 100.000 mensen doodt , zoals de atoomholocaust in Hiroshima en Nagasaki, verdient gewoonlijk niet veel meer dan een paar zinnen of een enkele alinea op de achterpagina’s van grootstedelijke kranten, in tegenstelling tot de Holocaustherdenkingsdag in april, die onder de aandacht wordt gebracht met talloze burger-, educatieve en media-evenementen, hosanna’s, excuses en knievallen, van het vaticaan tot het Witte Huis. De nauwelijks herinnerde Duitse en Japanse holocaustslachtoffers van geallieerde oorlogsmisdaden waren van het verkeerde ras en de verkeerde religie.

In het voorjaar van 1945, na de vervolging van de bom-holocaust in Dresden en elke grote Duitse stad en met het einde van de Tweede Wereldoorlog in zicht in Europa, begon Winston Churchill na te denken over zijn reputatie in de naoorlogse periode, toen de 500.000 Duitse onschuldigen die door zijn opdracht ter dood veroordeeld waren door middel van verbranding, hem zijn reputatie en imago konden schaden. Het zou hem altijd kunnen achtervolgen.

Hoe hij dat deed beschrijft Hoffman uitgebreid: door anderen de schuld te geven. O.a. de

RAF Marshall Arthur Harris. Wat heel laf was. Wie veel heeft blootgelegd was historicus David Irving, die gevangen werd gezet omdat hij de “verkeerde mening” had.

Je zult deze feiten niet vinden in de geschiedenis die Churchill schreef maar wel in eerste studies die Irving schreef over het bombardement in Dresden, The Destruction van Dresden .

Irvings aartsvijand, Deborah Lipstadt, heeft het op zich genomen om het aantal slachtoffers van de holocaust van 100.000 voor Dresden te ontkennen, maar God helpe een van ons die de moed zou hebben om te twijfelen aan het aantal slachtoffers van zes miljoen van de holocaust, of zelfs om het woord holocaust toe te passen op de massamoord door vuur in Dresden.

Angst om de waarheid te vertellen is overal voelbaar.

De schrijver Michael Hoffman wordt er soms van beschuldigd, als onderzoeker op het gebied van de Babylonische Talmoed, de Talmoed te zien waar die niet is. Het is echter niet zozeer zo dat de Talmoedische teksten zelf alomtegenwoordig zijn in de Amerikaanse samenleving, net als hun invloed. De meest opmerkelijke dimensie van Talmoedische halachais zijn narcistische uitzonderlijkheid, geboren uit de zelfverering die het inprent. Prof. Lipstadt, die carrière heeft gemaakt door iedereen die enig aspect van het “Holocaust” verhaal in twijfel trekt, te stigmatiseren als een duivelse “Holocaustontkenner”, is vrij om zonder negatieve gevolgen de holocaust in Dresden te ontkennen. Ze kan doen wat ze wil met de geschiedenis, op manieren die de rest van ons misschien niet doet.

Dag een

Dag twee

Dresdner Requiem

Weinig mensen buiten Duitsland zijn zich ervan bewust dat deze prachtig treurige en plechtige muziek ter herdenking van een Holocaust die nu zelfs wordt ontkend of radicaal geminimaliseerd, beschikbaar is op een cd.

Schaf de cd aan. Speel de muziek en bid in het midden ervan gebeden voor alle vergeten onschuldigen die zijn vermoord terwijl de misdaden van hun moordenaars ernstig worden verminderd door de New Yorkse media en Hollywood, omdat de slachtoffers de gojim waren van Gaza, Beiroet, Tokio , Hiroshima en Nagasaki, en elke grote stad in Duitsland. Het is in de media niet toegestaan om het slachten van deze wezens met een lage status als een holocaust te beschouwen. De levens van deze vermoorde gojim worden als te goedkoop beschouwd om de eer te verdienen. Dit is de huidige toestand van “mensenrechten” in het Westen.

Dag drie

Dag vier

zie ook

Ik deel dit omdat ik huil om de geschiedenis van Duitsland en om de vele naamloze doden.

Ook omdat de lelijkheid en vernietiging maar door gaan wat me zo droef stemt. Ik denk dat het delen van waarheid een begin is van opheffing van de mensheid. Ik kan er ook niet tegen dat een veel gehoord argument is: dat ze het verdienden. Eveneens kan ik niet tegen het veel gehoorde argument dat Duitsland het economisch verdiende. Het land moest teruggebombardeerd worden tot een staat met alleen landbouw. Maar de mensen hebben keihard gewerkt om hun land terug te veroveren en het werd een succes wat wederom niet mocht. Nu wordt het land weer kapot gemaakt. En dat vernietigen dat moet stopgezet. Dat kan alleen door kennis verspreiden en door waarheid vertellen. Ik hield van dat land als vakantieland, als doortrekland. Het had zijn schoonheid en het was er fijn. Dat bestaat nu al niet meer.

De eerste bres in het verhaal van de oorlog werd bij mij misschien wel geslagen door de schrijfster An Rutgers van der Loeff, die soms voor volwassenen schreef maar meestal voor kinderen. Het boek dat op mij diepe indruk maakte was: “Mens of wolf”. (1951)

Het kinderboek begint in Silezië 1945 en gaat over de chaos en honger na de oorlog. Wie weet dat er grote hongersnood was in het Duitsland na de tweede oorlog? Silezië staat misschien wel symbool voor de grootst mogelijke ontreddering. En de ontmenselijking en toch het menselijke. Silezië waar ze mijn vader naar toe wilde sturen maar die onderdook. Silezië waar de geliefde schoolmeester van mijn moeder terechtkwam als straf voor verzet. De meester die nooit meer terug kwam. Silezië waar mensen werden vertrapt. Het kinderboek gaat erover of je een mens bent voor je mede mens of een wolf.