20210209 Over blanke slavernij

Graag wil ik dit artikel van Winter Watch en dit delen over blanke slavernij. Om het beeld te nuanceren van spreken over slavernij waarbij het altijd gaat over zwarte slavernij. En omdat er met een weegschaal in de hand wordt beweerd dat zwarte slavernij veel erger was.

Ik ben benieuwd of er in het slavernijmuseum ook aandacht is voor blanke slaven, voor christen slaven en hun “daders”. Zal men dat aandurven? De achtergrond blootgeven van de echte handelaars en investeerders? Is de nadruk op de zwarte slavernij soms om de boel af te leiden ergens van?

Alle menselijk lijden is teveel. Maar het denken in groepen / hokjes maakt het nog erger. Er komt hoogmoed uit voort en slachtofferdenken en vijandschap. Waarschijnlijk is dat wat “zij” willen.

Blanke Europeanen werden gevangen genomen en eeuwenlang als slaven verhandeld

…Bij de wereldgeschiedenis van slavernij zijn mensen van alle rassen betrokken, hoewel de post-waarheidwereld de aandacht bijna volledig richt op de zwart-Afrikaanse slavenhandel van Afrika naar de Nieuwe Wereld.

Bij andere soorten massale slavenhandel waren blanke Europeanen betrokken die werden verhandeld door moslim-Arabieren, Turken, donkerhuidige Berbers (Afrikanen), Armeniërs, Joden en Grieken. Deze Europese blanke slaven werden gevangen genomen in kustgebieden van Ierland, Spanje en Italië, tot in de steppen van Rusland, Oekraïne, Polen en Litouwen.

Dit duurde meer dan 300 jaar.

Historicus Robert Davis, een professor aan de Ohio State University, beschreef de westerse mediterrane blanke christelijke slavenhandel in zijn boek “Christian Slaves, Muslim Masters: White Slavery in the Mediterranean, the Barbary Coast and Italy, 1500-1800” (2003).

Davis legt uit dat de meeste moderne historici de handel in blanke slaven minimaliseren. Davis schat dat handelaren uit Tunis, Algiers en Tripoli alleen al meer dan een miljoen blanke Europeanen in Noord-Afrika tot slaaf maakten vanaf het begin van de 16e eeuw tot het midden van de 18e eeuw.

De Europese slaven werden gevangen genomen door Barbarijse piraten tijdens slavenaanvallen op schepen en door invallen in kuststeden van Italië tot Spanje, Portugal, Frankrijk, Engeland, Nederland en zelfs Ierland en IJsland. Mannen, vrouwen en kinderen werden zo verwoestend gevangengenomen dat grote aantallen kuststeden volledig werden verlaten.

De invloed van de Barbarijse kust nam toe in de 15e eeuw, toen het Ottomaanse rijk het overnam als heersers van het gebied. Daaraan gekoppeld was een toestroom van Sefardische Joden en Moorse vluchtelingen, die na de Reconquista uit Spanje verdreven waren. Deze markten floreerden terwijl de staten nominaal onder Ottomaanse heerschappij stonden, maar in werkelijkheid waren ze grotendeels autonoom.

Veel moslimkapiteins die Spaanse kuststeden binnenvielen, waren joods. De belangrijkste hiervan was Sinan, genaamd “De Grote Jood”, die later de moslimnaam van Kaptan Pasha zou worden genoemd. Hij was de leider van de moslimvloot van Barbarossa. Hij veroverde Tunis in 1534 vanuit Spanje. Een groot deel van de Spaanse vloot werd in 1538 door Sinan vernietigd. Ondertussen waren Portugese joden (Morranen) Turkse moslims aan het herbewapenen. Een van Sinans grootste operaties was het verwoesten van katholieke kustdistricten in Zuid-Italië en Sicilië in 1553 en het wegvoeren van tienduizenden slaven.

De tweede grote joodse piraat was Samuel Palache en zijn broer (ook bekend als de “Pirate Merchants”), die Spanje verlieten en zich vestigden in Fez Morroco. Hij opereerde vanuit Tetuan, een piratenhavenplaag schrijlings op de Straat van Gibraltar.

Met Ottomaanse bescherming en een groot aantal behoeftige immigranten, werd de kustlijn al snel bekend vanwege piraterij. Bemanningen van de in beslag genomen schepen werden tot slaaf gemaakt of vrijgekocht. Tussen 1580 en 1680 had Barbary ongeveer 15.000 actieve renegado’s of slavenovervallers.

…De witte slavenhandel dateert eigenlijk van vóór de Reconquista. De Zwarte Moren waren moslimbewoners van de Maghreb, het Iberisch schiereiland, Sicilië en Malta tijdens de middeleeuwen. De Moren waren aanvankelijk van Berberse en Arabische afkomst.

In 711 vielen de moslimmoren het Iberisch schiereiland binnen vanuit Noord-Afrika en noemden het gebied Al-Andalus, dat op zijn hoogtepunt het grootste deel van het huidige Spanje, Portugal en Septimania omvatte. De Moren bezetten Mazara op Sicilië in 827 en ontwikkelden het als een haven, en ze consolideerden uiteindelijk de rest van het eiland en een deel van Zuid-Italië.

Verschillen in religie en cultuur leidden tot een eeuwenlang conflict met de christelijke koninkrijken van Europa, die probeerden de controle over moslimgebieden terug te winnen. Dit conflict werd de Reconquista genoemd. Spanje werd in 1492 onder christelijk bewind herenigd.

…De oorspronkelijke inheemse Barbarijse Berbers waren donkerbruine volkeren van de Sahara en de Sahel, voornamelijk die genaamd Fulani, Tugareg, Zenagha van Zuid-Marokko, Kunta en Tebbu van de Sahellanden, evenals andere donkerbruine Arabieren die nu in Mauretanië en in de Sahel, inclusief de Trarza van Mauretanië en Senegal, de Mogharba en tientallen andere Soedanese stammen, de Chaamba van Tsjaad en Algerije.

Deze volkeren met een donkere huidskleur waren ook een integraal onderdeel van de slavenhandel in de zwarte slavenhandel naar Amerika. Ze namen de slaven gevangen en brachten de slaven naar handelsposten aan de kust.

…In 1544 werd het eiland Ischia bij Napels geplunderd door Afrikanen, waarbij 4.000 inwoners gevangen werden genomen, terwijl ongeveer 9.000 inwoners van het eiland Lipari voor de noordkust van Sicilië tot slaaf werden gemaakt.

…De belangrijkste slavenmarkt was in Caffa. Na 1475 maakte het deel uit van de kuststrook van de Krim die toebehoorde aan de Ottomanen. In de jaren 1570, op het hoogtepunt, werden elk jaar bijna 20.000 tot slaaf gemaakte Slaven geveild in Caffa. De stad had artillerie en een sterk garnizoen van Janitsaren (oorspronkelijk Slavische slaven).

Naast Caffa werden slaven verkocht in Karasubazar, Tuzleri, Bakhchysarai en Khazleve. Voor het recht op handel betaalden ze belasting aan de Krim Khan en de Turkse Pasha.

…Michalo Lituanus beschreef Caffa als “een onverzadigbare en wetteloze afgrond die ons bloed drinkt”. Naast het slechte voedsel, water, kleding en onderdak, werden ze onderworpen aan uitputtende arbeid en misbruik.

Volgens Litvin: “De sterkere slaven werden gecastreerd, anderen hadden een neus en oren ingesneden en werden gebrandmerkt op het voorhoofd of de wang. Overdag werden ze gekweld door dwangarbeid en ’s nachts in kerkers vastgehouden. “

Moslim, Armeense, Joodse en Griekse handelaren kochten allemaal Slavische slaven in Caffa en vervoerden ze vaak naar de slavenmarkt in Istanbul.

…De meeste invallen vielen op het grondgebied van het huidige Rusland en Oekraïne, landen die voorheen verdeeld waren tussen Moskou en Litouwen, hoewel sommige gevallen waren in Moldavië en Circassië (Noord-Kaukasus).

De Russische bevolking van het grensgebied leed jaarlijks aan Tataarse invasies en er waren tienduizenden soldaten nodig om de zuidelijke grenzen te beschermen. Dit was een zware last voor de staat en vertraagde zijn sociale en economische ontwikkeling. Aangezien de Krim-Tataren de vestiging van Russen in zuidelijke regio’s waar de bodem beter is en het seizoen lang genoeg is, niet toestond, was Muscovy afhankelijk van armere regio’s en arbeidsintensieve landbouw.

Alleen al in 1683 keerde het Ottomaanse leger, hoewel verslagen, terug uit de poorten van Wenen met 80.000 blanke Europese gevangenen uit de Balkan.

Zie verder het artikel en de commentaren