Over wantrouwen, indoctrinatie en censuur alom

Herbloggen van OpinieZ, zie link onderaan

Waarom ik bang ben voor de toekomst

Wantrouwen, indoctrinatie en censuur alom 15 november 2020 – Ines van Bokhoven

Mensen om je heen zien veranderen in zombies die je kapot willen maken. Wantrouwen en verdeeldheid alom, censuur op de sociale media en eindeloze indoctrinatie door de MSM. De overheid als ondemocratisch bolwerk, Biden-Jugend op tv bij #DitisM en de totale onwil om iets tegen de radicale islam te doen. Ik ben niet somber over de toekomst, schrijft Ines van Bokhoven, nee, ik ben bang. We moeten echt iets gaan doen voordat het niet meer kan.

Ik ben blij dat ik geen kinderen heb. Ik ben er, om heel veel redenen, toch maar niet aan begonnen en moet bekennen dat daar elke dag redenen bij komen. En een van de belangrijkste redenen is mijn eigen angst.

Ja, ik ben bang. Ik ga er maar eens eerlijk voor uitkomen. Ik ben heel erg bang en heel erg bezorgd. Er zijn van die films en series over zombies; ik kijk ze nooit, maar dat hoeft ook niet meer. Ik kan me de angst van de niet-zombies, de ‘normale mensen’, tegenwoordig prima voorstellen, als je stukje bij beetje iedereen om je heen ziet veranderen in iets dat je niet meer herkent en dat besloten heeft dat jij kapot moet. Tegen elke prijs.

Presidentsverkiezingen

Zo kijk ik met complete verbijstering naar wat er gaande is rond de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Ik zie de ene kandidaat, de president die als een verbetene moet vechten om de feiten boven tafel te krijgen en door een groot deel van de wereld voor gek wordt verklaard, terwijl de andere kandidaat zichzelf, met hulp van de media, voor het gemak maar alvast tot winnaar uitroept – terwijl het tellen van de stemmen nog gaande is. En niemand lijkt het vreemd te vinden.

Het lijkt Biden niets te deren dat er zulk wantrouwen heerst, en dat maakt me niet minder achterdochtig. Ik zou, in zijn plaats, nog veel dringender dan mijn vijand de feiten helder willen hebben, als ik van zo’n vreselijk misdrijf werd beschuldigd en zeker wist dat ik onschuldig was. Zeker in die positie: Biden zegt president van alle Amerikanen te willen zijn, ook voor de mensen die niet op ‘m hebben gestemd. Maar hij doet niets om het wantrouwen van zo’n beetje de helft van zijn bevolking ook maar iets te verminderen. Ik begrijp dat niet, maar het baart wel zorgen. De verdeeldheid is groot, niet alleen in de VS.

Boeken verwijderen

Ik ben geschokt door een ‘koepeldirecteur’ van de Nederlandse bibliotheken, die besloten heeft dat alle boeken met een Zwarte Piet erin moeten verdwijnen en zelf alvast begonnen is met een zuivering. De man verdedigt dat door de liefde voor Zwarte Piet op één lijn te zetten met fascisme. Het rolt er zó uit, met het grootste gemak: “Sommigen zien fascisme ook zitten.” Dat u het even weet: uw voorkeur voor het behoud van Zwarte Piet, zo u die heeft, is monsterlijk. En uw omgeving heeft zo goed als toestemming van deze meneer gehad om u zo te behandelen. Hij doet het toch ook? Weg met de boeken van die monsters.

Publieke omroep

Ik krijg intense jeuk van een Publieke Omroep die een idioot, een dom crimineeltje, een ‘treitervlogger’ als Ismail Ilgun de ruimte geeft om op de nationale tv weer eens zijn stem te laten horen. Niet alleen vanwege Ismail zelf, die wat mij betreft in een groot gat mag verdwijnen totdat-ie eindelijk zoiets als ‘verantwoordelijkheid’ heeft geleerd, maar zeker ook vanwege de Publieke Omroep. Want ik zie er maar één reden voor om dit te doen: andersdenkenden pesten en nog eens onderstrepen dat zij de macht hebben, en wij, jammer dan voor ons, helaas niet. Dat is onze ‘Publieke’ Omroep: de zendgemachtigde middelvinger van links.

COVID

Ik voel me onveilig met een overheid die met de covid-pandemie omgaat alsof het de builenpest is, terwijl er amper meer aan de hand lijkt te zijn dan bij elke andere stevige en gevaarlijke griep die we tot nu toe gehad hebben. Men lijkt het vooral aan te grijpen als excuus om onze vrijheden danig te beknotten en wil naar geen enkele vorm van kritiek luisteren, laat staan een ander geluid over de ziekte en hoe ermee om te gaan. Een onbenaderbaar, ondemocratisch bolwerk is de overheid geworden. Desondanks doet men in Den Haag net alsof het nooit beter ging met onze democratie. Met de vingers in de oren.

Kaag

Ik vind de campagne van Sigrid Kaag onderhand meer lijken op hersenspoeling dan op normaal ‘jezelf aanprijzen’. We zien het mens meer op tv dan Rutte, of welke andere politicus dan ook. Alsof ze al premier is. Het plug-effect: je verkoopt een plaatje beter als je het aankondigt als ‘de nieuwe hit’. Dat weet elke platenmaatschappij. D66 doet het zo platvloers als het maar kan, maar het lijkt het gewenste effect te sorteren: steeds meer mensen overwegen niet eens meer dat er nog een keur aan andere kandidaten is. Het kudde-effect doet de rest.

Twitter-censuur

Ik durf amper nog iets te zeggen op Twitter. Na jarenlang zonder ban daar mijn dingen te hebben kunnen doen, had ik er deze week maar liefst twee. En waarvoor? Voor het retweeten van en doorverwijzen naar artikelen die kritisch zijn over Biden en over linkse politiek in het algemeen. Ik kom nooit meer op Facebook, maar heb begrepen dat het daar hetzelfde verhaal is. Censuur is een normaal onderdeel van onze wereld aan het worden, en wij moeten ons neerleggen bij het feit dat onze meningen langzaamaan verboden worden. Nu nog op straffe van een tijdelijke, of misschien zelfs permanente, ban van sociale media; de vraag is of dat zo blijft. Ik maak me er zorgen over.

Radicale islam

Ik vrees de radicale islam; niet zozeer omdat die gekken nu eenmaal doen wat ze doen, maar omdat onze overheid er geen antwoord op heeft. Of erger nog: er geen antwoord op lijkt te willen hebben. Men legt het naast zich neer, uiteraard ná het uitspreken van de verplichte woorden van geschoktheid en medeleven, en gaat gewoon over tot de orde van de dag. Er is geen plan, er is geen weerstand, er is niet eens echte woede. U en ik kunnen morgen onthoofd worden – en er zal waarschijnlijk nog altijd niets veranderen. Maar uw of mijn gewelddadig overlijden zal wel ingezet worden voor allerlei politieke agenda’s. Reken daar maar op.

Halsema

Ik maak me zorgen om het korte en selectieve geheugen van machthebbend links: het is mooi dat burgemeester Femke Halsema eindelijk de eerlijkheid had toe te geven dat er ook in Amsterdam een aanslag op een persoon zou kunnen plaatsvinden, maar daarbij was ze dan weer wel de moord op Theo van Gogh vergeten. Want die aanslag heeft allang plaatsgevonden in Amsterdam. Ze zweeg erover alsof het niets had voorgesteld. En het ergste is dat ik vermoed dat het voor haar ook inderdaad vrij weinig betekende.

Biden-Jugend

Ik verslik me danig als ik tijdens mijn lunch ineens een shot uit ‘Dit Is M’ zie langskomen, waarin tot op het bot geïndoctrineerde kinderen in al hun onschuld zitten te vertellen waarom Joe Biden een geweldige president gaat worden. De arme schatten hebben geen idee waar ze over spreken, maar ze krijgen de ruimte alsof ze allemaal G.B.J. Hiltermann heten. Margriet zit er ernstig bij te knikken, met een aanmoedigende uitdrukking: goed zo jongens, jullie geven het goede antwoord! Jullie krijgen een sticker en een stempel! De grote mensen zijn hartstikke blij met jullie hoor!

De psychologie erachter is misselijkmakend: natuurlijk doen kinderen datgene wat de goedkeuring van de volwassenen om hen heen, waar ze van afhankelijk zijn, weg kan dragen. Een kind wil zich veilig voelen. Daarom zeggen de moeders van kleine meisjes die mee willen doen aan die gestoorde kinder-schoonheidswedstrijden in de VS dat ook altijd: ze wil het zelf, heus waar, kijk maar! Tuurlijk, mam. Tuurlijk.

Maar het zal Margriet kunnen roesten, het feit dat daar dus vrolijk Biden-Jugend op tv zit te kraaien alsof ze er iets van snappen. Als de juiste boodschap maar verteld wordt. En daarna nog een keertje. En dan weer eens. Want het moet en zal u duidelijk worden dat u fout bent. U moet veranderen. U moet geïndoctrineerd worden – waarom verzet u zich toch zo?

Puinhoop

Waarom zou ik in vredesnaam in deze puinhoop, die eruitziet alsof het eerst nog veel erger zal worden voordat het beter wordt, kinderen plaatsen? Moet ik ze achterlaten in een wereld waarin hun rechten niet eens zijn verzekerd? Dat ze bijvoorbeeld een democratische strijd winnen om een bepaald vrouw-onderdrukkend kledingstuk verboden te krijgen – en dat zelfs de links-geïndoctrineerde politie daar de schouders over ophaalt?

Een wereld waarin mensen, zonder dat iemand dat vreemd vindt, zomaar buiten hun eigen democratie worden geplaatst? En men gaat gewoon weer over tot de orde van de dag, nadat uiteraard in de media breed is uitgesponnen hoe monsterlijk de mensen zijn die die wet tot stand hebben gebracht. En hoppekee, ik maak me alweer diepe zorgen.

Strijdlied

Mijn strijdlied is al een tijdje het vrolijke en hoopgevende Sowing The Seeds Of Love, een ouwetje alweer van Tears for Fears. Eén van de kernzinnen in die tekst, die de moeite van het beluisteren waard is, is de zin “Anything is possible“. Ik heb dat altijd, altijd geloofd. Als kind uit de jaren ’60 kom ik uit een wereld vol van verandering en vooruitgang, en het absolute geloof dat alles mogelijk was, als je maar wilde. Voor het eerst van mijn leven twijfel ik daaraan. En niet een beetje.

Doorgeslagen

Ik ben niet meer somber over de toekomst. Ik ben bang. Bang voor het steeds verder doorslaan van een flink deel van de bevolking, hier en in andere westerse landen. Bang voor het idee dat het tij niet meer te keren valt, en we allang op het punt zijn waarop alleen nog maar mogelijk is wat anderen ons voorschrijven. Als we dat idee van vrijheid, waar we zolang in geleefd hebben, nog een beetje willen laten overleven, zullen we echt meer moeten doen dan mopperen op Twitter. Niet in de laatste plaats omdat het er dik in zit dat dat binnenkort niet meer kan.

We zullen van ons gat af moeten komen en echt iets moeten gaan doen, voordat het niet meer mag. Want het wordt steeds donkerder.

Over de auteur

Ines van BokhovenInes van Bokhoven

Schrijfster van historische romans, vrouw met een mening en liefhebber van ‘common sense’.