Over de verlammende politieke correctheid

Gezonde kritiek op de leer is taboe 3 november 2020 – Sonja Dahlmans

Herbloggen van Opiniez.com.

Ik heb haar eerder herblogd. Ze ziet veel dingen goed maar is aan één oog blind

Frankrijk kampt met een aaneenschakeling van islamitische aanslagen sinds president Macron naar aanleiding van de moord op docent Samuel Paty duidelijke taal sprak. Macron zei wat geen enkele wereldleider tot nu toe – behalve Trump – durfde te zeggen: islamitisch terrorisme. Daarvoor volgt nu, zo begrijpen wij uit diverse bronnen, de ‘straf.’ In Nice werden drie mensen in een kerk vermoord, in Lyon een priester net buiten zijn kerk. Gisteravond was ook Wenen het doelwit van een reeks aanslagen.

Volgens Rutte waren de aanslagen in Parijs van november 2015 een ‘aanslag op onze manier van leven.’ Daarmee doelde hij op cafébezoeken, popconcerten et cetera. Is dat inderdaad ‘onze manier’ van leven? Gaat dat niet verder dan consumeren, lol maken, feest vieren of bestaat de cultuur van het eens vrije Westen uit meer dan dat? De komiek John Oliver zei na de aanslagen in het Bataclan en elders in Parijs destijds:

“France is going to endure, and I’ll tell you [ISIS people who attacked Paris] why. If you’re in a war of culture and lifestyle with France, good fucking luck, because go ahead, bring your bankrupt ideology. They’ll bring Jean-Paul Sartre, Edith Piaf, fine wine, Camus, Camembert, madeleines, macarons, Marcel Proust and the fucking croquembouche. You just brought a philosophy of rigorous self-abnegation to a pastry fight, my friend. You are fucked.”

Aangepraat schuldgevoel

Wat ik zo indrukwekkend aan Oliver’s rant vind, is dat hij de ideologie van ISIS failliet noemde, waar anderen – ook nu – blijven wijzen naar de grens van vrijheid van meningsuiting, dat je mensen niet mag beledigen, het niet op moet zoeken enzovoort, zonder zelfs maar een begin te maken de ideologie van de daders als motief te zien. En dat die ideologie niets, niets voorstelt wanneer wij deze afwegen tegen de cultuur die grote denkers en kunstenaars als Camus, Sartre, Proust, Piaf en anderen heeft voortgebracht.

Weten wie wij zijn en dat ook uitdragen, zonder aangepraat schuldgevoel daarover, is het enige wat helpt om een gezamenlijke basis te hebben. Je ontmoet de ander pas echt als je eerst weet wie je zelf bent, wat jou beweegt of motiveert. Wanneer je mensen die basis afneemt door hen continu enkel nog de zwarte bladzijden uit hun geschiedenisboek te tonen, die, laten wij eerlijk zijn, elk land en elke cultuur heeft, worden zij weerloos.

Immers: wanneer je basis, je verleden wegvalt en je heden continu bekritiseerd wordt, verlies je het besef dat er iets is wat het waard is om te verdedigen. Dan ben je als was in de handen van barbaren die wél een gezamenlijke ideologie hebben van waaruit zij handelen. Vermorzel iemand zijn ziel, zijn zelfvertrouwen, vernietig wat hij kent en hij zal lusteloos worden en zich machteloos voelen om zijn eigen situatie in de hand te hebben.

Schaamlap

Die twee zaken, niet (meer) mogen weten wie je bent en wat je eigen cultuur is tot een grote schaamlap maken en tegelijkertijd niet mogen benoemen wat de ideologie is die deze barbaren drijft, hebben het Westen al decennia lang verlamd. Political correctness is kwaadaardig omdat het de mogelijkheden die het vrije Westen heeft om zich te verdedigen inperkt of zelfs afneemt. De mogelijkheid je uit te spreken, kritiek te mogen uiten op tirannieke systemen of ideologieën, vragen stellen bij autoritair optreden enzovoort.

Dat, en niet popconcerten of cafébezoeken, is wie wij zijn en precies daaraan schort het de afgelopen jaren. Dit maakt dat wij als was in handen zijn van tirannen die meer en meer opeisen door middel van geweld of de dreiging daarmee, of door ons een schuldgevoel aan te praten. Raymond Ibrahim schrijft:

“Consider what a difference this turn in Western culture has made in the Islamic world. In the nineteenth century, when the West was unapologetically hegemonic, Muslims not only respected the West, but they also tried to emulate it. The reason for this admiration is simple: Islam, the quintessential religion of might makes right, teaches respect for power. When the West did not equivocate over its principles, Muslims saw power and confidence in those principles and found them worthy of copying.” (Raymond Ibrahim, Crucified Again)

Zelfhaat

Wanneer wij niet meer weten of mogen weten wie wij zijn en waar onze verworvenheden vandaan komen, verliezen wij het altijd van jihadisten die – heel inclusief en divers – gezamenlijke haat voelen en die met de paplepel ingegoten krijgen voor alles wat anders is. Maar niet alleen een kleine groep jihadisten denkt er zo over; kijk maar naar de volksmenners in landen als Bangladesh, Iran en Pakistan die grote groepen de straat op krijgen (al jarenlang) om vlaggen te verbranden, foto’s te verscheuren, de dood van mensen of landen te scanderen en zelfs tot gewelddadigheden over te gaan.

En wij kijken ernaar en vragen ons af “waarom nou toch?” Sterker nog: wij worden boos op iedereen die gewoon veroordeelt wat iedereen veroordelen moet en plaatsen deze mensen in het verdachtenbankje. Nu is dat Macron, Trump overkwam het, maar ook anderen.

‘Geschokt’

Pas wanneer er doden vallen, komen onze ‘leiders’ uit hun ivoren torens om even te laten weten ‘geschokt’ te zijn en ‘te staan’ met wie het ook is die achterblijft in de persoonlijke sfeer van het slachtoffer en gaan over tot de orde van de dag. Tot de volgende aanslag of het ‘incident’. Wij hebben inmiddels een aaneenschakeling van dergelijke ‘incidenten’, maar de link daartussen leggen is -letterlijk- levensgevaarlijk geworden. Zie Paty, Van Gogh, Charlie Hebdo.

Waar jihadisten een sterk wij-zij gevoel hebben en bijna alles haten wat niet aan hen gelijk is en zij hun manier van leven met harde hand willen opleggen, houden wij ons bezig met ‘inclusie’. Dat is verkapte zelfhaat en -ontkenning die maakt dat wij naar de pijpen dansen van mensen en ideologieën vol haat voor ons, zo sterk, dat wanneer een iemand of zelfs velen worden vermoord, wij daar amper verdriet of afschuw over mogen voelen. Want er worden zoveel mensen vermoord, hoe durf je die enkeling of de ene groep speciaal te gedenken.

Standaardreacties

En met al deze ‘relativering’, sterft er elke keer een beetje van ons zijn, van onze eigenheid, van onze ethische normen, kortom van onszelf. Of het nu kinderen in Rotherham in het V.K. zijn die decennia lang al worden verkracht en geprostitueerd, vrouwen en meisjes in Keulen die massaal aangerand werden op Oudejaarsavond, slachtoffers die in bus, trein, metro, concertzaal, café of waar dan ook werden gedood, de reacties zijn altijd voorspelbaar.

1) moslims vrezen nu islamofobie;

2) de daders waren geen ‘echte’ moslims;

3) niet alle moslims doen dit en anderen doen ook wel eens wat;

4) beledig de islam dan ook niet en

5) we moeten de boel bij elkaar houden.

Alsof je door ontkenning van aangedaan leed en geweld en het onaantastbaar maken van de ideologie die daaraan debet is niet zelf verdeeldheid zaait. De kruik gaat net zo lang te water tot hij barst, niet waar? En dat zeg ik ook tegen onze premier met z’n vaasje.

Islamitische eisen

De enige daadkracht die wordt getoond na dergelijke aanslagen is die van islamitische leiders, die daags na zulke gruwelheden eisen stellen. Wetgeving moet worden aangepakt, moslims moeten beschermd worden tegen islamofobie, er moet door iedereen respect voor de islam worden opgebracht, desnoods verordend. Het ijzer smeden wanneer het heet is. Zij wel. En hoe krachtelozer wij reageren, hoe sterker de tegenreactie. Might makes right, zoals Ibrahim schrijft.

Religie mag geen motief zijn

Daar komt bij dat onze seculiere maatschappij elke notie van religie is verloren, theologisch analfabeet noemt dr. Durie dit, waardoor men blijft zoeken naar motieven omdat we simpelweg niet kunnen accepteren dat religie een motief kan zijn. Zogenaamde ‘terrorisme-experts’ blijven jihad terrorisme noemen, op één hoop gegooid met de RAF, de ETA en andere terroristische organisaties. Het gebruikte geweld wordt dan de angel die aangepakt moet worden, niet het onderliggende gedachtegoed. Nee, dat zijn slechts ‘excessen.’

Onverenigbaar

Onlangs werd een motie van het Europees Parlement bekend van politici, onder leiding van Omzigt van het CDA, waarin staat dat sharia (islamitische wetgeving) onverenigbaar is met de democratie. Wierd Duk noemt dit zelfs een concreet voorstel, terwijl ik denk: maak het nou eens concreet en benoem nu eens waarom het niet verenigbaar is. Wat staat er in de sharia dat het onverenigbaar maakt met de democratie? Waarom kreeg bijvoorbeeld Anne Dijk bij Pauw de gelegenheid te beweren dat het oorlogsrecht van de islam zo naast de VN-wetten gelegd kon worden? Niemand vraagt waarom bijvoorbeeld Saudi-Arabië, bakermat van het salafisme, niet wilde tekenen omdat het niet in lijn zou zijn met de sharia:

“…crucially Saudi Arabia, where the King must comply with Shari’a and the Qur’an, did not sign the declaration, arguing that it violated Islamic law..”

Dijk beweerde in deze uitzending zelfs dat “geen enkele religie zoveel bediscussieerd wordt als de islam”, terwijl dat nu juist is wat niet gebeurt. We vragen of daders van geweld wel of niet ‘echte’ moslims zijn. De islam heeft alles of juist niets, afhankelijk van de spreker, met geweld te maken, maar inhoudelijk wordt het nooit.

Academisch gewauwel

Wij hebben ‘theo’ (God) uit de theologie gehaald en bestuderen met name het handelen van de mens die in God gelooft. Daardoor is de islam bekritiseren moslims bekritiseren geworden en aansluitend dus het ‘wegzetten’ van hele bevolkingsgroepen. Verder dan dit komen wij niet wanneer wij over religie spreken.

Ons idee van religie is simpelweg academisch gewauwel geworden over zingeving en inspiratie, leuk voor bij de borrel en de kaasplank, maar verder niet relevant. Of nog erger, mensen die echt zeggen dat een ander ‘mag geloven wat hij wil’. Dat mag zeker, maar irrelevant of oninteressant is het nooit. Nee, je moet heel serieus nemen wat iemand gelooft, weten wat hij gelooft en dit bespreekbaar maken, kritisch bevragen en niet er maar vanuit gaan dat alle geloven ‘iets’ met liefde inhouden. Hoe bestaat het dat je denkt dat geloven iets voor achter de voordeur is waar jij zelf niets mee te maken hebt? Hoe kun je dan controle houden op wat er speelt, aangeleerd wordt en dan met droge ogen blijven beweren, keer op keer, dat je ‘geschokt’ bent?

Godsbeeld

Het godsbeeld van mensen is de basis voor hun religieus handelen, maar meestal ook voor de manier waarop zij in het leven staan, voor hun ethiek. Mensen gaan een spiritueel-ethische verbintenis aan met de stichter van hun religie; voor de christen Jezus van Nazareth, voor de moslim Mohammed (tweede regel shahada). Zo is bijvoorbeeld in Amerika WWJD, What Would Jesus Do, populair onder jonge christenen om hen te helpen keuzes in het leven te maken.

Denken dat het niet uitmaakt, dat iedereen wel voor zichzelf denkt, los van zijn religieuze overtuigingen, of God betert (pun intended), dat alle religies gelijk zijn, blijkt maar weer eens levensgevaarlijk te zijn. Mensen zijn inderdaad gelijk, we hebben allemaal goede en slechte kanten, maar religies en religieuze bronnen zijn niet gelijk. Daar komt bij dat religie niet alleen gaat om wat er staat of hoe iets geïnterpreteerd wordt, maar dat het voorbeeld van degene met wie de spiritueel-ethische verbintenis wordt aangegaan van groot belang is. Al het geld en de moeite die gepompt worden in (interreligieuze) gesprekken die tot niets leiden omdat niemand die ene vraag stelt.

Westers wensdenken

Wat moet er nog gebeuren, hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen en hoeveel critici moeten nog aan de schandpaal genageld worden voor wij vragen: wat geloven jullie eigenlijk? En iedereen heeft de verantwoordelijkheid niet alles te geloven wat zogenaamde experts vertellen en jezelf te informeren over de inhoud. De boodschappers hebben daar bijna altijd een belang bij, politiek, financieel, sociaal. Pas wanneer we op inhoud hierover praten, kan er iets veranderen.

Tot die tijd blijft het bij gewelddadige excessen in de kiem smoren, ‘geradicaliseerde’ moslims controleren of organisaties verbieden, en daarmee verandert er niets. Gezonde kritiek op de leer, niet op de mensen, geen proefballonnetjes als ‘Europese’ islam of andere vormen van westers wensdenken. Binnen de wetenschap, de politiek en in sociaal verband moet er kritisch tegengas gegeven worden op de ideologie, niet op de uitwassen daarvan.

zie ook:

( NB. : ik vind dat mensen niet gelijk zijn, wel gelijkwaardig. Verder vind ik dat zij niet benoemt waar de term politieke correctheid vandaan komt. Zoek uit wie dat heeft uitgevonden en de schellen vallen van je ogen)