Over de held

herbloggen zie links

De NPO vindt iemand die aantoonbaar strafbare dingen roept dus ‘een held’

Journaliste Angela de Jong schrijft vijf keer per week een column over wat haar opvalt op tv.

Angela de Jong 17-09-20

Voordat ik aan deze column begon, heb ik het missiestatement van de NPO er nog eens op nageslagen. Om zeker te weten dat ik niet al jaren per ongeluk in de verkeerde veronderstelling leef. Maar nee, het stond er echt. Een keer of drie in de eerste acht zinnen. Dat de Nederlandse Publieke Omroep wil verbinden, lees: ‘bindende factor wil zijn in onze pluriforme samenleving’. En nog een fijn zinnetje waar mijn oog op viel: ‘houvast wil geven in een hectisch bestaan, in een steeds veranderende wereld.’

Verbinden dus. En houvast geven. Ik herhaal het nog maar een keer. Niet: polariseren. Niet: de boel verder op de spits drijven. Niet: de toch al gapende kloof in de maatschappij bewust nog verder op willen rekken. Kan iemand mij dan uitleggen waarom Akwasi woensdagavond tijdens de uitreiking van de FunX Awards op primetime NPO 3 een prijs kreeg voor zijn strijd tegen racisme in Nederland? Een award die dit jaar speciaal voor hem in het leven is geroepen. Want dat doe je voor ‘een echte held’, aldus presentator Fernando Halman, die superlatieven tekort kwam om zijn goede werk te benadrukken.

Nu deed ik wel meer nieuwe inzichten op tijdens de FunX Awards (over wat goede muziek is, over nieuwe woorden in de Nederlandse taal, over urban kledingstijlen die verder gaan dan een hoody met een trainingsbroek) maar dit was verreweg de opzienbarendste. In dit land noemen we iemand die aantoonbaar strafbare dingen roept dus een held. Iemand die geweld predikt op een volle Dam , met fluwelen handschoentjes wordt aangepakt in talkshows en uiteindelijk strafvervolging afkoopt met een ‘foutje bedankt’, krijgt als toetje doodleuk een prijs. Van een radiozender die valt onder de NPO. Die zegt te willen verbinden, maar hiermee enkel bewijst de binding met de maatschappij volkomen kwijt te zijn.

Elke keer als je denkt dat het niet gekker kan in Nederland, gebeurt het toch. En dan wel heel hypocriet tijdens de uitzending een filmpje uitzenden waarin de meekijkende drillrap-achterban wordt opgeroepen om te stoppen met hun zinloze geweld en de messen thuis te laten. Dat is net zoiets als kech-schreeuwer Boef een prijs geven en daarna bekende vrouwelijke rappers een lans laten breken voor emancipatie van vrouwen. Oh wacht, dat gebeurde óók echt bij de FunX Awards.

Ik keek ernaar en had medelijden. Met al die mensen in Nederland die zich al jaren op een fatsoenlijke en vreedzame manier inzetten voor gelijke rechten en gelijke behandeling voor zwart en wit in Nederland. Die al maanden de scherven van Akwasi mogen opruimen. Die kregen geen prijs woensdag, maar een welgemikte trap tegen hun kop.

https://www.ad.nl/show/de-npo-vindt-iemand-die-aantoonbaar-strafbare-dingen-roept-dus-een-held~a5bc5f25/

lees ook:

Jerry Afriyie in Parool: “Als ik Zwarte Piet tegenkom, sla ik hem knock-out”

Permanente verontwaardiging van het slachtofferschap wreekt zich in een vingerwijzend “weerwoord” van iemand die iedereen die niet naar hem luistert voor “racist’ uitmaakt

Jerry Afriyie, de ivoren kroondrager van het “antiracistisch” activisme, is in de pen geklommen om het in Het Parool op te nemen voor zijn “broeder” Akwasi. Niet diens naar geweld lonkende uitspraken zijn het probleem, nee: Nederland is een racistisch land dat ”geen lichtpunt” biedt aan zwarte mensen. In het zoveelste gefrustreerde eenrichtingsverwijt zoekt de Ghanese koning van de KOZP-stam het randje van de polemiek op: “Als ik Zwarte Piet tegenkom, sla ik hem knock-out. Als nog een witte persoon mij racistisch bejegent, eindigt die in het AMC.”

Nou, met het risico dat we in het AMC eindigen: we zijn je eeuwige gejank onderhand wel een keertje beu, Jerry. Je spreekt als iemand met het permanente privilege van toegang tot platforms die de meeste mensen niet hebben, zoals nu weer de opiniepagina’s van Parool (waar wij hier ook weer aandacht aan geven). Je hebt alle systeemmedia achter je. Politici staan de hele dag pal voor je rechten in de strijd tegen racisme (hoe klein, vermeend of anekdotisch ook). Jesse Klaver stond in de Tweede Kamer je met geweld dreigende broeder Akwasi nog openlijk te verdedigen tijdens de Algemene Beschouwingen woensdag, tot grote woede van Wilders, leider van de grootste oppositiepartij die al zes jaar lang vervolgd wordt voor verméénd racisme jegens Marokkanen. Hoezo ‘racistisch land’? Bloody hell, man: asielzoekers zónder status die niet snel genoeg geholpen worden in dit land, krijgen 65 miljoen per jaar aan ‘wachtgeld’. Hoezo ’racistisch land’?

De Publieke Omroep gaat ondertussen Sinterklaas in geheime stilte het land in smokkelen, omdat de gemoederen rond het geliefde KINDERFEEST zó hoog zijn opgelopen dat iedereen zijn shit verliest in november – niet in de laatste plaats vanwege de dreigende uitspraken van Akwasi. En nu het toch over de Goedheiligman gaat: op jullie vrij recente groepsreis richting Friesland zaten de kladblokjes van Vrij Nederland en NRC in jullie bussen, en stonden ze in woord en geschrift aan jullie kant – evenals zo’n beetje ALLE andere media, cultuurkliek, artiesten en BN‘ers. De blokkeerfriezen werden grootschalig vervolgd, er werd DNA bij ze afgenomen en er werd een voorbeeld van ze gemaakt – ‘dit land is tégen racisme’, ook al had hun daad met racisme helemaal niets te maken. Je eigen broeder Akwasi wordt ondanks strafbaar geachte opruiing níet vervolgd, en blijft een graag geziene en veelgeprezen gast in media en cultuur.

Diverse met ras geobsedeerde activisten, zoals jij, Clarice Gargard, Gloria Wekker, Sylvana Simons en Akwasi, zitten continu aan alle talkshowtafels, vervullen posities bij de NPO (tafelheren en -dames) en worden gelauwerd met prijzen, zoals dit lijstje mensen van kleur, die toch niet van onbesproken gedrag genoemd kunnen worden, deze week bij Funx – een zender die overigens de randstedelijke (en dus per definitie cultureel diverse) jongeren tot doelgroep heeft en daarmee “inclusief” is, zoals dat zo lelijk heet tegenwoordig.

Vanuit cultuur en bestuur komt de subsidie met scheepsladingen tegelijk jullie kant op (om er zomaar eentje te noemen: Mitchell Esajas, óók zo’n obsessieve rassenruier, kreeg voor de komende vier jaar 800.000 euro subsidie toegekend van het Amsterdamse Fonds voor de Kunsten). Het Meldpunt Discriminatie Regio Amsterdam, waar OvJ Jacobien Vreekamp door in opspraak kwam, behandelt een handjevol “racistische” uitingen (lees: anekdotische klaagmails) voor bijna 7 ton per jaar, en werkte de afgelopen twee jaar nauwgezet samen met KOZP om 25 domme Facebookers voor de rechter te krijgen in een zaak die door MDRA-bestuurslid Jacobien Vreekamp als OvJ geleid had moeten worden. Dat riekt eerder naar rechtstatelijke voortrekkerij, dan naar institutionele achterstelling en ja: daar zijn Nederlandse burgers terecht heel verontwaardigd over.

Want het is niet alsof een roomblank kraambed in Duindorp, Velsen-Noord of de Roosendaalse Westrand van Jesse Klaver zo’n enorme garantie op geld, macht en geluk bieden. Alsof je vanuit de kleine conservatieve dorpjes als Melissant, Oude Pekela of Swalmen zomaar de gouden bergen van het leven bedwingt, ondanks die belofte die in Dit Land voor *iedereen* in de geboortepapieren besloten ligt.

Lachen om lomperiken, dwepen met dictatorsdochters

Of andersom: alsof het Mediapark Limburgers niet denigreert door ze standaard te ondertitelen, simpele mensen en hun grieven niet weglacht door ze als domme Gerda’s en lompe wilden (niet eens nobel!) af te schilderen, of als kleingeestige provincialen te portretteren. Heb je Man Bijt Hond ooit gezien? Om het even welke Nederlandse televisie-“satire”? Dat besmuikte lachje gehoord van DWDD-tafels – waar ook jij en Akwasi vaak genoeg aan aangezeten hebben – als er weer eens om de onhandigheid van een lomperik gelachen kon worden in een flauw filmpje? En hoor je die mensen vervolgens janken? Nee – want die hebben geen platform, of gewoon een wat dikkere huid.

Ze zullen hooguit wat stoms roepen op Facebook. Waar ze dan weer politie voor aan de deur krijgen, of voor worden vervolgd door mensen als Clarice ‘Dictatorsdochter’ Gargard, terwijl jij in het Parool in de pen mag klimmen om de geweldsdreigementen, digitaal en fysiek, van je ”broeder” Akwasi te verdedigen. Nederland is dan ook helemaal geen racistisch land. Nederland juicht voor Rijkaard, Gullit en Ziyech, bidt voor de familie en het herstel van Abdelhak Nouri en omarmt Nationale Vergaderzaalmoeder Khadija Arib. We hielden van Gerda Havertong, Sandra Reemer en Donald Jones, maken Ahmed Aboutaleb en Ahmed Marcouch burgemeesters van grote steden en er is geen krant of zender waar mensen van kleur van sport tot opinie de katernen niet helpen vullen. Van sportgod Churandy Martina tot die heerlijke prins Berthony, wordt van winst, werklust en aanstekelijk optimisme genoten.

Maar nog steeds durf je te spreken van “witte suprematie” omdat de meest onredelijke eis (de afschaffing van Zwarte Piet) niet onmiddellijk ingewilligd wordt. Nog steeds durf je te spreken over “achterstelling van de zwarte gemeenschap”, en hoe dat de schuld van autochtoon Nederland zou zijn. Geen woord over eenoudergezinnen zonder vader. Over jeugdbendes en criminaliteit. Over de status van goud en grote velgen boven een serieus gezinsleven en de uitgestelde beloning van hard werken op een lang carrièrepad. Nee: de ”witte man”, die heeft het allemaal gedaan. Sterker nog: de witte mannen die zwarte sociale problematiek en misdaadcijfers benoemen, lopen een bovengemiddeld risico om als “racist” gebrandmerkt te worden.

Respect eisen echoot bij de meeste Nederlanders in de oren als het geluid van een stampvoetende kleuter. Respect verdíen je. Niet met het aankondigen van geweld, en nog minder met het achteraf goedpraten daarvan. Je bent een stampvoetende kleuter, Airfryer, die mensen van kleur zelf tot groep reduceert en vervolgens te schande maakt door ze collectief neer te zetten als permanent gekrenkte, weerloze wezens die aan de grillen en willen van de “witte man” zijn onderworpen.

Jouw probleem, Jerry Affriyie, is niet je huidskleur. Het probleem is dat je huidje nog dunner is dan het papier van de kranten die je steeds maar weer op een voetstuk proberen te zetten, en je daarmee een vals gevoel van morele superioriteit geven. Een gevoel dat steevast eindigt in een verongelijkte afgang, omdat de inwoners van dit land, dat ons land is en dat letterlijk een van de minst racistische landen ter wereld is, weinig geduld en genegenheid kennen met door ras en huidskleur geobsedeerde narcisten zoals jij, die kritiek op hun klaagzang meteen als “witte suprematie” proberen te framen (en die vuige beschuldiging óók nog gewoon ongehinderd mogen uiten in een voormalige verzetskrant). Ons slavernijverleden? Gast, ga eerst eens een Ghanees geschiedenisboek over je eigen voorouders schrijven.

In dit land belonen we inzet, respecteren we inspanning en applaudisseren we vooral niet voor de verongelijkte agressie van de permanent verontwaardigden. En jij, arme sukkelaar, hebt niet eens door dat je door een heel klein elitair kliekje van politiek, cultuur en media als geprivatiseerde en gesubsidieerde aflaat wordt misbruikt. Je bent tot slaaf gemaakt van je eigen obsessie. We zijn niet boos, we hebben zelfs een beetje medelijden met je.

Peace.

Ga zelf eens wat zinnigs zaaien dan

Naschrift met handophouding

”Witte suprematie”, is wat Airfryer ons verwijt. En hierboven vegen we daar onze grote witte behind mee af. We laten het ons niet zomaar aanpraten. Sterker nog: we durven de bewering wel aan dat een blanke een “racist” noemen omdat ie het niet met je eens is, letterlijk erger is dan een zwarte met Zwarte Piet vergelijken. Maar hee. Wij krijgen geen subsidie. Wij ontvangen geen staatssteun. Wij lopen wel meer risico met dit weerwoord, dan King Joffrey van KOZP met zijn ranzige verwijten. Het risico om racist genoemd te worden. Om advertentie-inkomsten te verliezen. En dus moeten we het toch weer vragen, om onze eigen vrijheid en onafhankelijkheid te beschermen: word Erelid van GeenStijl, of doneer aan GeenStijl. Omwille van het weerwoord, wat zo hard nodig is. Dank u.

https://www.geenstijl.nl/5155418/elke-tijdsgeest-krijgt-die-antiracisten-die-het-verdient/

lees ook:

Beste Jerry,

Op donderdag 17 september heeft mijn broeder Bart Nijman een statement uitgebracht naar aanleiding van jouw zoveelste jankstuk in Het Parool.

Het is maar goed dat de oprichters van Het Parool niet meer leven. Daardoor hebben ze niet hoeven meemaken hoe hun voormalige verzetskrant de laatste jaren is verworden tot de spreekbuis van de pigmentverwende agressor. De journalistieke helden (die in jouw racistentaaltje natuurlijk “witte mannen” heten), zouden zich dusdanig hansvanmierloën in hun graf dat het gebonk van de botten tot in de verre omtrek van Halsema City te horen zou zijn.

Broeder Nijman is helaas niet altijd even kort van stof.

En voor iemand die de Nederlandse taal na 28 jaar in ons land zo slecht beheerst als jij gebruikt hij ook te veel moeilijke woorden, zoals ‘werk’, ‘carrière’ en ‘respect verdíenen’.

Daarom vat ik zijn 1467 woorden lange betoog even kort voor je samen: het is wel mooi geweest.

Toch nog een korte toelichting.

Wij worden steeds meer gedwongen om aan pigmentverwende inwoners van ons land uit te leggen dat we geen racisten zijn.

Wij krijgen elke keer die woedende blik van ‘Hoe durf je?’, gevolgd door louter op onze huidskleur gebaseerde racistische drek.

Gezondheid

Wij krijgen nooit de ruimte in de mainstream media, bij de Staatsomroepen en aan tafel bij knipmessende burgemeesters om onze unieke ervaringen als ten onrechte beschuldigde hardwerkende burgers onder woorden te brengen. Daarover gesproken: wij krijgen geen tonnen subsidie waarmee we (werk)tijd kunnen kopen om ons te verweren tegen de drek die over ons wordt uitgestort.

In sommigen van ons huist inmiddels woede, een terechte woede, voor al die shit die we moeten slikken, omdat we in ons eigen land als tweederangsburgers behandeld worden.

Dus komt er ook voor ons een dag waarop je denkt: fok it! Ik ben er helemaal klaar mee. Als ik een pigmentverwende activist tegenkom, sla ik hem knock-out. Als nog een pigmentverwende persoon mij racistisch bejegent, eindigt die in het AMC.

Ik kijk uit naar de dag dat mijn land, Nederland, niet langer jullie racisme en jullie steunt, maar jullie slachtoffers, de brave blanke burgers in ons land.

Tot die tijd oogst jij wat je zaait.

En werken wij braaf door om jullie uitkeringen, huur- en zorgtoeslagen en subsidies te betalen.

Groet,

JanD

en lees ook:

Opinie

Jerry Afriyie: ‘Geduld bij slachtoffers van racisme is niet oneindig’

De strijd die Akwasi aan het voeren is, komt mensenrechtenactivist Jerry Afriyie bekend voor. In dit stuk legt hij uit waar de pijn vandaan komt en hoe zelfs een vreedzame mens als Akwasi uit de bocht kan vliegen.

Jerry Afriyie17 september 2020

Op vrijdag 11 september heeft mijn broeder Akwasi een statement uitgebracht naar aanleiding van zijn uitspraken op 1 juni tijdens onze demonstratie op de Dam. Deze werden ten onrechte geïnterpreteerd als een oproep tot of aankondiging van geweld, stelde hij. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat er voorlopig geen sprake is van vervolging voor opruiing.

Ook is er veel ophef over de anti-Zwarte Piettweets van ongeveer tien jaar geleden. Akwasi verstuurde die toen hij amper 21 jaar was. Als zwarte Nederlander had ook ik op die leeftijd geen andere uiting kunnen geven aan mijn woede over en teleurstelling in mijn land als het om racisme ging.

Deal with it

Twee derde van mijn leven probeerde ik aan witte Nederlanders uit te leggen dat Zwarte Piet dehumaniserend is. Ik kreeg elke keer die blik van ‘Hoe durf je?’, gevolgd door xenofobische en racistische drek. Ik kreeg nooit de ruimte (‘Dit is niet de plek’) of de tijd (‘Nu is niet het moment’) om mijn unieke ervaring als zwarte persoon in dit land onder woorden te brengen. Mijn docenten keken weg, mijn voetbaltrainers haalden hun schouders op.

Tegen de tijd dat ik 20 jaar was, was ik klaar met toenadering zoeken en geloofde ik niet meer in vreedzame oplossingen. Mijn bloed kookte van woede bij de zoveelste racistische ervaring. Ik was dialogen meer dan zat, omdat die nooit leidden tot positieve verbeteringen voor de zwarte gemeenschap en slechts witte mensen hielpen racisme in stand te houden. Als Twitter toen bestond, had een rechter mij vast honderd jaar gevangenisstraf gegeven voor mijn tweets.

Je vliegt nou eenmaal sneller uit de bocht als je in het leven geen andere mogelijkheid hebt of voor je ziet. En wat in sommigen van ons huisde was woede, een terechte woede, voor al die shit die we moesten slikken, omdat we in ons land als tweederangsburgers behandeld worden. Er was geen lichtpunt, het lot van zwarte mensen kon Nederland niets schelen. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar het kwam neer op: wij zijn racistisch, deal with it.

We wilden wel praten, maar werden uitgelachen. We gingen in de jaren 80 en 90 de straten op en werden bespuugd en bekogeld. We stuurden in de jaren 90 een petitie en politieke partijen veegden hun kont ermee af.

Daarbovenop moesten wij en de generaties voor ons die opkwamen tegen racisme dealen met onbegrip, geweld, baanverlies, burn-outs, mentale problemen, bedreigingen en karaktermoord door onder andere politieke partijen en politici, BN’ers, vaders en moeders, werklozen en werkenden en door media die witte suprematie in stand houden (zoals De Telegraaf, WNL en GeenStijl). Dan komt er een dag waarop je denkt: fok it! Ik ben er helemaal klaar mee. Als ik Zwarte Piet tegenkom, sla ik hem knock-out. Als nog een witte persoon mij racistisch bejegent, eindigt die in het AMC.

Krachten bundelen

In het leven heb je houvast nodig, iets om naar uit te kijken, vooral wanneer je geconfronteerd wordt met onderdrukking. En die houvast hadden wij niet. Die houvast vond ik uiteindelijk toen ik in 2008 Soul Rebel Movement startte en in 2011 met anderen de Zwarte Piet is Racisme-campagne lanceerden. Het gaf mij hoop, want vrijwel meteen kregen wij bijval. Waar ik mij voorheen alleen voelde, voelde ik mij toen gesterkt door mijn broeders en zusters naast mij. We bundelden onze krachten en begonnen het systeem strategisch bloot te leggen. Zo konden zelfs de mensen met oogkleppen op zien dat Nederland een racismeprobleem heeft.

Ik had een doel voor ogen en zag – naast protesten – de constructieve kant van dialogen, gesprekken en samenwerkingen aangaan om je doel te behalen. Hoe minimaal ook, ik zag met anderen een opening om het Zwarte Pietracisme aan te kaarten en om voor eens en altijd racisme in Nederland te denormaliseren.

Het is niet de ideale aanpak of de snelste weg naar emancipatie, maar het gaf mij hoop en kracht dat wij op zijn minst iets konden doen tegen de achtergestelde positie van de zwarte gemeenschap in Nederland.

Dat geduld kun je niet van alle zwarte mensen vragen, laat staan verwachten. Immers, hoe lang kun je je knie op de nek van een hele gemeenschap zetten en geen felle weerstand verwachten? Akwasi maakt zich samen met velen sterk voor de afschaffing van Zwarte Piet, een racistische en dehumaniserende karikatuur van zwarte mensen. Bijna honderd jaar kijkt de meerderheid van dit land weg of bagatelliseert men het probleem met kulargumenten (‘Het is traditie’) of cosmetische oplossingen (‘grijze piet’, die nog steeds blackface is).

Als je het mij vraagt, had het nooit zo ver moeten komen. Het enige dat daarvoor nodig was geweest, was respect en medemenselijkheid vanuit de witte gemeenschap naar de zwarte gemeenschap toe. Maar anno 2020 is de zwarte gemeenschap in Nederland nog steeds aan het vechten voor onze mensenrechten en het gelijkheidsbeginsel. Als Akwasi had gezegd: als ik nazi’s tegenkom op straat, schop ik ze in hun gezicht, was er helemaal niets aan de hand geweest. Want niemand wil nazi’s beschermen.

Ik kijk uit naar de dag dat mijn land, Nederland, niet langer racisme en racisten in bescherming neemt, maar de slachtoffers van racisme. Tot die tijd oogst je wat je zaait.

https://www.parool.nl/columns-opinie/jerry-afriyie-geduld-bij-slachtoffers-van-racisme-is-niet-oneindig~b260d6c8/

NL2021, ABP, rechtstaat, Amsterdam

slachtoffer, rechtsstaat11

DOOR HANNIBAL · 18 SEPTEMBER 2020

Met zijn punt over de failliete rechtstaat heeft Geert Wilders – vrijwel zonder concurrentie – de debatten over de begroting dit jaar vernietigend gewonnen.

Dat Rutte er namens het kabinet afstand van nam, en dat de Kamer de motie van de PVV wegstemde deed daar niets aan af, omdat het onvermijdelijk was – instemming had een staatkundige crisis tot gevolg gekregen. Dat versterkte echter eerder het punt dat Wilders maken wilde. En daarmee staat het nu boven aan de sociale agenda, en heeft het ieders belangstelling. Het kabinet zal er iets mee moeten, en dan ook nog in stilte.

Rechtstaat

De rituele afwijzing van zaken ‘waarover men in de Kamer niet spreekt’ onderstreepte nogmaals het heikele evenwicht in tijden dat het systeem werkt, en de degeneratie die de afgelopen decennia heeft plaatsgevonden omdat regering en Kamer afwezen wat voor ieders ogen is gebeurd, en zelfs impliciet door het OM is erkend (in de zaak-Akwasi).

De kop van bovenstaand bulletin onderschrijft daarom niet anders dan een verplicht staatkundig mantra. Als de Kamer vóór de motie van de PVV had gestemd had het kabinet per direct dienen op te stappen. Via een omweg was dit een motie van wantrouwen van de zwaarste soort. Maar de rotting bij het OM lijkt ernstiger dan bij de rechters, die ook controleerbaarder zijn. De ellende komt van de wijze waarop de Nederlandse magistratuur met zaken om gaat. En helaas is willekeur daarbij maar de helft van het verhaal.

Tolerantie Amsterdam jegens lhbtiq’ers

En soms wordt je dan op je wenken bediend, en daarvoor danken we burgemeester Halsema van Amsterdam – het enige waarvoor je haar dankbaar kunt zijn is haar koppige volharding structureel het verkeerde te doen zodat ze altijd als Kop van Jut beschikbaar is. In Amsterdam neemt Naar aanleiding van recent geweld tegen homo’s meldde Het Parool gisteren:

…over recente gevallen van homogeweld. Afgelopen weekend gebeurde dat opnieuw. Dit keer werd Jesper Raaijman uit Oost belaagd met vuurwerkbommen en bekogeld met eieren, omdat hij uit solidariteit met zijn roze buren een regenboogvlag had opgehangen.

Vorige week, nadat een jongen bij Sloterdijk was afgetuigd vanwege zijn geaardheid, erkende Halsema ook al dat er sprake is van toenemend geweld tegen de roze gemeenschap. “Er is een groeiend probleem van intolerantie en intimidatie in onze stad en dat heeft onze aandacht,” zei ze.

Wat hier gaande is behoeft verder geen betoog. De achtergrond en oorsprong van de (jeugd)bendes die Amsterdam domineren is genoegzaam bekend. Niet eenvoudig om daar iets aan te doen, en Amsterdam heeft al geen beste reputatie wat betreft de aanpak van dit probleem. Maar de reactie van Halsema is verbijsterend in zijn botte ontkenning van het probleem. Wat gaat de burgemeester er aan doen?

Burgemeester Halsema kondigt aan een ‘ernstig gesprek’ te willen voeren met de huurbaas van megakerk Hillsong Amsterdam, vanwege de vermeende intolerantie richting lhbtiq’ers in deze gemeenschap.

Dit is erger dan bespottelijk; het is een schop in het kruis van alle slachtoffers, bestaande en toekomstige. Want de burgemeester is tegen kruizen of zo??

Burgemeester Halsema doet wat aan de terreur door in overgrote meerderheid Marokkaanse straatbendes door te gaan zeuren bij de huurbaas van een christelijke kerk die selectiever dan gewenste liefde predikt. Zijn er troepen christelijke theoterroristen gesignaleerd, bijeenkomsten waar strooptochten werden voorbereid?

Als er toch eens geen christenen waren geweest om plaatsvervangend tegen aan te schoppen.

Een erger voorbeeld van een angstige bestuurscultuur door Regenten die wegkijken van de realiteit moeten ik nog tegenkomen. Knap van Halsema, dat moet gezegd. Hoewel haar eigen gemeenteraad al de voorzet gaf – die kijken in meerderheid immers even graag weg van wat ze niet durven benoemen:

Maar veel partijen in de raad willen meer zien dan alleen een reactie op de geweldsincidenten. De vrees is dat er binnen specifieke groepen, zoals orthodoxe christelijke en islamitische gemeenschappen, ideeën over lhbtiq’ers worden verspreid die indruisen tegen de vrijheid en gelijke behandeling van deze Amsterdammers.

Dit geldt onder meer voor de razend populaire kerkgemeenschap Hillsong Amsterdam, waarschuwt SP-raadslid Erik Flentge. Uit een reportage van Het Parool blijkt dat leidinggevende rollen in deze gemeenschap alleen voor hetero’s zijn weggelegd en volgens oprichter oprichter Brian Houston wordt de ‘homoseksuele levensstijl’ door Hillsong afgewezen.

Maar dit illustreert meer dan perfect wat Wilders in de Kamer met zijn verwijzing naar de zaak-Akwasi[1] aanhangig maakte: de totale willekeur van van de werkelijkheid los gezongen Regenten die vervolgen wat zij ideologisch belangrijk vinden terwijl rondom het de rechtsstaat uiteen valt. Mede door hùn obsessies.

Er is een lange weg te gaan eer Nederland is ontdaan van de geschifte bestuurscultuur die de afgelopen dertig jaar is ontstaan gaan bloeien. Maar het is de hoogste tijd er een aanvang mee te maken.

Wilders verwijzing naar Wildersproces2 kun je nog afdoen als ‘woede over wat hem persoonlijk overkomt’, hoe onterecht dat ook zou zijn.