Over eenzijdigheid en activisme m.b.t. slavernij

herbloggen:

Moet je echt steeds weer zeggen dat slavernij slecht is?

Gerri Eickhof

Door PIET EMMER 8 augustus 2020

Geplaatst in GESCHIEDENIS RACISME SLAVERNIJ

Racisme is terug van weggeweest. Volgens onze premier is racisme in Nederland zelfs ‘systemisch’. Ik begrijp niet precies wat hij daarmee bedoelt, maar dat kan geen betrekking hebben op de Nederlandse wetgeving. Die zal toch wel racisme-proof zijn?

Misschien dat Rutte het informele racisme aan de kaak wil stellen, zoals het negeren van sollicitanten, omdat ze een migratieachtergrond hebben, een hoofddoek dragen en in het bezit zijn van een onuitspreekbare achternaam. Dat soort informele discriminatie is bijna onuitroeibaar. We moeten het echter wel proberen, al is het maar omdat we echt iedereen nodig hebben om het hoge welvaartsniveau in Nederland te behouden.

‘Simply the best’

Hoe dat in een echt immigratieland werkt, is me duidelijk geworden toen ik korte tijd verbonden was aan de Universiteit van Texas. Precies op het moment waarop ik voor het eerst mijn geheel lege werkkamer betrad, ging de telefoon. Een secretaresse wilde een afspraak maken. Buiten mijn medeweten was ik lid geworden van de commissie, die kandidaten diende te selecteren voor een hoogleraarschap in de economische geschiedenis.

Ik protesteerde en zei dat ik pas in het land was, niet op de hoogte van de academische gebruiken en geen kennis had wie er in dat vakgebied in de VS hoge ogen gooiden. Dat mocht niet baten. Ik moest lid worden, want ik wist toch wat van economische geschiedenis?

Overigens stelde de secretaresse mij gerust. Het ging er niet om wie er in de VS tot de beste historici behoorden, maar in de wereld. De vacante leerstoel was een van de meest prestigieuze in het land en geografische beperkingen speelden geen rol.: ‘Simply select the best’. Dat heeft grote indruk op mij gemaakt en ik begon te begrijpen hoe een land van louter immigranten zo welvarend kon worden. Dat kan alleen als Iedereen meedoet en alleen al daarom moet elke vorm racisme bestreden worden.

Daar komt bij dat de meeste Nederlanders van mijn generatie groot zijn geworden met het afschrikwekkende voorbeeld van Nazi-Duitsland, waar het racisme wel in de wet werd verankerd. Dat resulteerde niet alleen in miljoenen moorden, maar ook in een exodus van Duitse geleerden. Dat heeft Duitsland tot een tweederangs wetenschapsland gemaakt. Kortom, als er iemand van doordrongen is dat racisme met wortel en tak uitgeroeid moet worden, dan ben ik dat.

Een ongelukkige jeugd

Wie schetst dan ook mijn verbazing toen ik zaterdag 1 augustus jl. in De Volkskrant een interview met NOS-verslaggever Gerrie Eickhof las, waarin hij melding maakt van zijn ongelukkige jeugd, zijn afwezige Surinaamse vader en de talloze racistische beledigingen, die hij te horen kreeg. Eickhof zou dan ook onaangenaam getroffen zijn dat een website van zijn werkgever ‘de racistische hoogleraar Piet Emmer’ noemde.

Nu weet ik wel dat iedere onderzoeker vroeg of laat voor racist wordt uitgescholden, als die zich bezighoudt met de geschiedenis van de slavenhandel en slavernij en daarover geen moreel oordeel uitspreekt, maar dat overlaat aan zijn lezers.

Vlak na het verschijnen van mijn De Nederlandse slavenhandel stormde een studente mijn werkkamer binnen om mij onder tranen te vertellen dat ze buiten het gebouw ‘een Surinamer’ had ontmoet, die mij wilde vermoorden. Ik wist werkelijk niet wat ik met die mededeling moest aanvangen en heb de studente een ondrinkbaar bekertje automatenkoffie in de hand gedrukt en haar gerust gesteld met de toezegging dat ik mij in de toekomst misschien meer zou richten op de studie van onbekende kloosterorden in de vroege Middeleeuwen.

Toen alleen de Atlantische slavenhandel een misdaad werd

Het kan overigens nog erger, want een vergelijkende studie over de Atlantische, de inter-Afrikaanse en de Arabische slavenhandel heeft een Franse collega-onderzoeker zelfs een strafklacht opgeleverd. Een activistisch collectief diende die klacht in, omdat deze studie het unieke kwaad van de Atlantische slavenhandel zou bagatelliseren. Die strafklacht was gebaseerd op een kort tevoren aangenomen wet, waarin alleen de Atlantische slavenhandel als misdaad tegen de menselijkheid werd aangemerkt en de ontkenning daarvan werd bedreigd met boetes en gevangenisstraf.

Je zou denken dat heel academisch Frankrijk als één man achter de aangeklaagde collega zou gaan staan. Per slot ging het in deze kwestie om niets minder dan de academische vrijheid om datgene, waar je belangstelling voor hebt, te onderzoeken, op reproduceerbare manier vergelijkingen te maken en berekeningen te doen en daarover te rapporteren.

Toegegeven, een aantal historici verenigde zich in de organisatie ‘Liberté pour l’histoire’, die onder verwijzing naar deze strafklacht de parlementsleden opriep voortaan geen wetten meer aan te nemen over de wijze waarop het verleden geïnterpreteerd diende te worden. De meerderheid van de universitaire academici hield zich echter oorverdovend stil en sommige onderzoekers leken zelfs te sympathiseren met de klagers.

Zo’n beschuldiging moet weerlegd

Een interview is iets anders dan een strafklacht, maar een onderzoeker zonder enig bewijs racist noemen heeft grote gevolgen, vooral in het hedendaagse gepolariseerde publieke debat. Wordt die beschuldiging niet ontkracht, dan verlies je je wetenschappelijke gezag.

Tot nu toe heb ik nog geen reacties gezien van collega’s, maar ik trof wel een ingezonden brief over deze kwestie aan, waarin een mij onbekende Volkskrantlezer de aantijging van Eickhof ‘een beledigende leugen’ noemt. ‘Emmer noemt de slavernij een gruwelijk fenomeen, en ik heb nooit iets racistisch van hem gelezen. Hij heeft veel onderzoek gedaan en op basis van feiten komt hij tot conclusies.’

Ik heb geen idee hoe dit zal aflopen. Uiteraard zal ik zowel de heer Eickhof als de redactie van de Volkskrant om een rectificatie vragen en ik zal indien nodig de Raad voor de Journalistiek inschakelen.

Het risico op grond van wetenschappelijke bevindingen van racisme te worden beticht

Maar ook na zo’n rectificatie blijft er een dreiging boven de beoefening van de slavernijgeschiedenis hangen. Mocht een onderzoeker bijvoorbeeld ontdekken dat bij vrouwen in West-Afrika zowel het aantal calorieën in het voedsel als het kindertal kleiner waren dan bij slavinnen in Noord-Amerika, dan loopt hij of zij het gevaar door de Gerrie Eickhofs van deze wereld een racist te worden genoemd. Dat zal het wetenschappelijk onderzoek zeker beïnvloeden.

Als ‘better be safe than sorry’ de leidraad wordt, dan kunnen we innovatieve methoden en nieuwe inzichten wel vergeten. Eickhof wil dat elke bijdrage over het slavernijverleden erop hamert dat de slavenhandel en de slavernij afkeurenswaardig waren. Volgens mij weten we dat al.

herbloggen en googel translate gebruikt:

Afrika’s Rol In De Slavernij

Gepubliceerd: vrijdag | 23 oktober 2015 | 00:00 Martin Henry , bijgedragen

Lefteris Pitarakis

Een maquette van een slavernijherdenkingsmonument in het centrum van Londen, Engeland.

Afrika’s rol in de slavernij

Dit is absoluut de beste tijd om te praten over de deelname van Afrika aan de slavernij. Dit zijn absoluut de ergste tijden om over de Afrikaanse deelname aan slavernij te praten.

Er is een sterke voorkeur om ongemakkelijke waarheden over de kwestie uit het zicht te houden. Maar dit is een goed moment om een opsplitsing te ondernemen.

De grote zwarte schrijver van de Harlem Renaissance uit het begin van de 20e eeuw, Zora Neale Hurston, klaagde bitter dat “de blanken mijn volk hier in Amerika in slavernij hielden. Ze hadden ons gekocht, het is waar, en hebben ons uitgebuit.

Maar het onontkoombare feit dat ik in mijn kuip bleef steken was: mijn mensen hadden me verkocht …. Mijn eigen volk had hele naties uitgeroeid en families verscheurd voor winst, voordat de vreemdelingen de kans kregen om te snijden. Het was een ontnuchterende gedachte. Het maakte indruk op mij van de universele aard van hebzucht. ‘En we zouden eraan kunnen toevoegen, de universele aard van slavernij.

Afrikaanse koningen waren bereid om voor een gestage stroom gevangenen te zorgen, van wie ze zeiden dat het misdadigers of krijgsgevangenen waren die gedoemd waren tot executie. Velen waren dat niet, maar dit belette niet dat handelaren zich voordeden als filantropen die de Afrikanen van de dood redden en hen een beter en productiever leven aanboden.

Toen Frankrijk en Groot-Brittannië in het begin van de 19e eeuw de slavernij op hun grondgebied verbood, stuurden Afrikaanse leiders die rijk en machtig waren geworden van de slavenhandel protestdelegaties naar Parijs en Londen. Groot-Brittannië schafte de slavenhandel en de slavernij zelf af tegen felle tegenstand van West-Afrikaanse en Arabische handelaars.

Volgens Basil Davidson, een gevierde geleerde van de Afrikaanse geschiedenis, in zijn boek The African Slave Trade : “Het idee dat Europa de slavenhandel in zijn geheel aan Afrika heeft opgelegd, is ongegrond in de geschiedenis … Die Afrikanen die bij de handel betrokken waren, waren zelden begrepen de hulpeloze slachtoffers van een commercie ze niet: integendeel, ze reageerden op de uitdaging. Ze maakten gebruik van de kansen. ‘

Tot de 18e eeuw hadden maar heel weinig Europeanen morele bedenkingen bij slavernij, die voor de meeste mensen over de hele wereld geen belangrijke sociale waarde tegensprak. In de Arabische wereld, die als eerste grote aantallen slaven uit Afrika importeerde, was de slavenhandel kosmopolitisch. Alle soorten slaven werden verkocht in open bazaars. De Arabieren speelden een belangrijke rol als tussenpersoon in de transatlantische slavenhandel, en onderzoeksgegevens suggereren dat ze tussen de 7e en de 19e eeuw meer dan 14 miljoen zwarte slaven over de Sahara en de Rode Zee transporteerden, evenveel of meer dan werden verscheept naar Amerika, afhankelijk van de schattingen voor de transatlantische slavenhandel.

Tunde Obadina, directeur van Africa Business Information Services, heeft het belang erkend van Groot-Brittannië en andere westerse landen bij het beëindigen van de slavenhandel. ‘Toen Groot-Brittannië de slavenhandel in 1807 afschafte,’ schreef hij, ‘had het niet alleen te maken met tegenstand van blanke slavenhandelaren, maar ook van Afrikaanse heersers die gewend waren geraakt aan de rijkdom die was verkregen door de verkoop van slaven of door de belastingen die op slaven werden betaald. Afrikaanse slavenhandelklassen waren zeer verontrust door het nieuws dat wetgevers die in het parlement in Londen zaten hadden besloten een einde te maken aan hun bron van levensonderhoud. Maar zolang er vraag was vanuit Amerika naar slaven, ging het lucratieve bedrijf door. “

‘Slavenhandel voor export’, merkt Obadina op, ‘eindigde pas in Nigeria en elders in West-Afrika nadat de slavernij in 1880 eindigde in de Spaanse koloniën Brazilië en Cuba. Een gevolg van de beëindiging van de slavenhandel was de uitbreiding van de huisslavernij. Afrikaanse zakenlieden vervingen de handel in menselijke bezittingen door toegenomen export van primaire goederen. Er was arbeid nodig om de nieuwe bron van rijkdom voor de Afrikaanse elites te cultiveren. Het beëindigen van de onaangename zaken had niets te maken met gebeurtenissen in Afrika. Heersers en handelaars daar zouden wel bleef graag mensen verkopen zolang er vraag naar was. “

Mali heeft de slavernij pas in 1960 wettelijk afgeschaft en ondanks de wet zijn er in 2015 nog steeds honderdduizenden mensen tot slaaf gemaakt.

Zoals Thomas Sowell, een zwarte conservatieve Amerikaanse geleerde, erop heeft gewezen dat de inspanningen van de Europese naties om de slavernij uit te bannen vrijwel genegeerd zijn. “Ongelofelijk laat in de geschiedenis van de mensheid”, schrijft hij, “er kwam eindelijk een massale morele afkeer tegen de slavernij – eerst in het 18e-eeuwse Engeland, en daarna in de 19e eeuw, in de hele westerse beschaving. Maar alleen in de westerse beschaving … Afrikanen, Arabieren en Aziaten bleven zich verzetten tegen het opgeven van hun slaven. Alleen omdat de westerse macht in de 19e eeuw op haar hoogtepunt was, was het westerse imperialisme in staat om de afschaffing van de slavernij over de hele wereld op te leggen – zoals het de rest van zijn overtuigingen en agenda’s oplegde, want goed of kwaad. “

Het verzet van Afrikanen, Aziaten en Arabieren was monumentaal ter verdediging van de slavernij en duurde meer dan een eeuw, schrijft Sowell. Alleen de overweldigende militaire macht van het Westen stelde het in staat om in deze kwestie te zegevieren, en alleen de morele verontwaardiging van de westerse volkeren hield hun regering politiek gezien met de voeten tegen het vuur om de druk tegen de slavernij over de hele wereld te handhaven.

De Ghanese politicus en opvoeder Samuel Sulemana Fuseini heeft erkend dat zijn Asante-voorouders hun grote rijkdom hebben vergaard door Afrikanen te ontvoeren, gevangen te nemen en te ontvoeren en hen als slaven te verkopen.

De Ghanese diplomaat Kofi Awoonor heeft ook geschreven: “Ik geloof dat er een grote psychische schaduw over Afrika is, en het heeft veel te maken met onze schuld en het ontkennen van onze rol in de slavenhandel. Ook wij zijn afkeurenswaardig in wat in wezen één was. van de meest gruwelijke misdaden in de menselijke geschiedenis. “

In 2000 maakten functionarissen van Benin tijdens een viering die werd bijgewoond door afgevaardigden uit verschillende Europese landen en de Verenigde Staten, de verontschuldiging van president Mathieu Kerekou bekend voor de rol van zijn land bij het “verkopen van miljoenen mede-Afrikanen aan blanke slavenhandelaren”.

“We schreeuwen om vergeving en verzoening”, zegt Luc Gnacadja, minister van Milieu en Huisvesting van Benin.

Cyrille Oguin, de ambassadeur van Benin in de Verenigde Staten, erkende: “Wij delen de verantwoordelijkheid voor deze verschrikkelijke menselijke tragedie.”

Een jaar later drong de president van Senegal, Abdoulaye Wade, die zelf de afstammeling is van generaties Afrikaanse koningen die slaven bezitten en slaven verhandelen, er bij Europeanen, Amerikanen en Afrikanen op aan om in het openbaar hun gedeelde verantwoordelijkheid voor de Atlantische Oceaan te erkennen en te onderwijzen. slavenhandel. Wade’s opmerkingen kwamen kort na de release van “de eerste Afrikaanse film die kijkt naar de Afrikaanse betrokkenheid bij de slavenhandel met het Westen” door de Ivoorkust-regisseur Roger Gnoan M’bala.

“Het is aan ons,” verklaarde M’Bala, “om over slavernij te praten, de wonden te openen van wat we altijd verborgen hebben gehouden en op te houden kinderachtig te zijn als we de verantwoordelijkheid bij anderen leggen ….”

“In onze eigen mondelinge traditie wordt slavernij doelbewust buiten beschouwing gelaten omdat Afrikanen zich schamen als we de confrontatie met slavernij aangaan. Laten we wakker worden en naar onszelf kijken door ons eigen beeld.”

Maar Afrikaanse slavenhouders en slavenhandelaren beschouwden zichzelf of hun slaven niet als ‘Afrikanen’. In plaats daarvan beschouwden ze zichzelf in tribale termen en hun slaven als buitenlanders of ondergeschikten.

Wat William Wilberforce en andere abolitionisten hebben overwonnen, legt een schrijver uit, was zelfs nog erger dan slavernij, iets dat veel fundamenteler was en nauwelijks kon worden gezien vanaf waar we nu staan: ze hebben de mentaliteit overwonnen die slavernij acceptabel maakte en lieten overleven en gedijen millennia lang. Ze vernietigden een hele manier om de wereld te zien, een manier die vanaf het begin van de geschiedenis de scepter zwaaide, en vervingen die door een andere manier om de wereld te zien.

Thomas Sowell merkt op dat “de anti-slavernijbeweging werd geleid door mensen die vandaag de dag” religieus rechts “zouden worden genoemd en dat de organisatie ervan werd opgericht door conservatieve zakenlieden.” Bovendien was het westerse imperialisme wat de slavernij in de niet-westerse wereld vernietigde. ” stelt hij. ‘Niets is zo schokkend en in strijd met de visie van de intellectuelen van vandaag als het feit dat het zakenlieden, vrome religieuze leiders en westerse imperialisten waren die samen de slavernij over de hele wereld vernietigden. En als het niet bij hun visie past, is het voor hen hetzelfde alsof het nooit is gebeurd. “

Ik ben in het bijzonder veel dank verschuldigd aan het zeer politiek incorrecte werk van Thomas Sowell en aan Dinesh D’Souza’s nu beroemde 20 jaar oude Policy Review essay, ‘We the Slave Owners’, voor informatie over dit vreselijke onderwerp van slavernij en Afrikaanse deelname eraan. Maar er zijn veel andere bronnen vrij beschikbaar op het web die ik voor dit stuk heb afgetapt en die gemakkelijk kunnen worden gecontroleerd, als vooroordelen tegen deze ongemakkelijke waarheden geen boycot uitlokken.

– Martin Henry is een universiteitsbestuurder. E-mail feedback naar columns@gleanerjm.com en medhen@gmail.com .

http://jamaica-gleaner.com/article/focus/20151025/africas-role-slavery

de man A. te A. mag leeglopen in het parool en weet het beter:Ashanti (2):

“Ik dacht net al: gaat ie niet beginnen over dat Ashanti slavenhandelaars zouden zijn geweest? Iedereen is opeens een historicus, mensen roepen maar wat. Ashanti zijn geen slavenhandelaren geweest. Wel? Kom op met de feiten dan, die zijn er niet. Kennen de mensen die nu denken iets van de Ashantigeschiedenis te weten de Nederlandse geschiedenis eigenlijk wel? Nederland was overzee een ware roofstaat, laten we het daar eerst eens over hebben. Nederland was enorm invloedrijk en omnipresent als het gaat om de slavenhandel, het was ook een van de laatste landen die de slavernij afschafte. Dat zijn helaas wel feiten.”

https://www.parool.nl/nederland/akwasi-er-is-niks-mis-met-mij-er-is-wat-mis-met-nederland~b2e152f8/?referer=https%3A%2F%2Fwww.geenstijl.nl%2F