Over de farizeeën

Uit de dikke van Dale:

farizeeën 1:

zekere godsdienstige leiders ten tijde van Jezus die zich beroemden op stipte naleving van de wet, streng orthodoxe joden

farizeeën en schriftgeleerden

farizeeën 2:

religieuze en politieke joodse groepering rondom het begin van de christelijke jaartelling, die streeft naar stipte naleving van de wet, in een aantal opzichten staand tegenover de sadduceeën (Mat. 3:7)

“Gij zijt van uw vader de duivel, en de begeerten van uw vader zult gij doen. Hij was vanaf het begin een moordenaar en verbleef niet in de waarheid, omdat de waarheid niet in hem is. Wanneer hij een leugen spreekt, spreekt hij vanuit wat zelf is: want hij is een leugenaar en de vader ervan” (Johannes 8:44).

De ongeïnteresseerde christen/ de ongeïnteresseerde lezer zal misschien zeggen: “wat heeft dat vandaag met ons te maken? Wat een groep farizeeën tweeduizend jaar geleden deed, is voorbij en klaar!”

Echter wat de ontbrekende schakel in het christelijk begrip over het onderwerp “farizeeën” is, wordt echter het best geleverd door de universele joodse encyclopedie uit 1943:

De joodse religie zoals die nu is, komt, zonder onderbreking, door de eeuwen heen, van de farizeeën. Hun leidende ideeën en methoden kwamen tot uitdrukking in een enorme literatuur, waarvan er nog heel veel bestaat. De babylonische talmoed is het grootste en belangrijkste stuk uit die literatuur … en de studie ervan is essentieel voor een echt begrip van het farizeïsme.

Over de farizeeën zegt de Joodse Encyclopedie van 1905:

Met de vernietiging van de tempel (70 n. Chr.) verdwenen de Sadduceeën helemaal en lieten de regulering van alle joodse zaken in handen van de farizeeën. Voortaan werd het joodse leven gereguleerd door de farizeeën; de hele geschiedenis van het jodendom werd gereconstrueerd vanuit het farizeïsche standpunt, en een nieuw aspect werd gegeven aan het Sanhedrin uit het verleden. Een nieuwe keten van traditie verdrong de oudere priesterlijke traditie. Farizeïsme vormde het karakter van het jodendom en het leven en denken van de jood voor de hele toekomst.

Historisch gezien hadden de schriftgelovigen Christus aanvaard als de voorspelde Messias. Ze waren niet langer “Joden”, maar noemden zichzelf “christenen”. Ze werden als zodanig vervolgd door de farizeeën. Het woord “farizeeër” komt van het woord “gescheiden”.

De babylonische talmoed vormt de enige enige autoriteit. Het is de geschreven vorm van de traditie van de farizeeën en de enige echte autoriteit is van de religie of het jodendom.

Farizeïsme werd talmoedisme … maar de geest van de oude farizeeër blijft ongewijzigd. Op dit moment heeft het joodse volk geen levende centrale autoriteit die qua status vergelijkbaar is met die van de oude Sanhedrin of de latere academies. Daarom moet elke beslissing met betrekking tot de joodse religie gebaseerd zijn op de talmoed als de definitieve hervatting van de leer van die autoriteiten. Citaat: “de talmoed is tot op de dag van vandaag het bloed van de circulerende harten van de joodse religie. Welke wetten, gebruiken of ceremonies we ook naleven, of we nu orthodox, conservatief, hervormd zijn of alleen krampachtige sentimentalisten, we volgen de talmoed. Het is onze gemeenschappelijke wet.”

Waarom is de talmoed zo onbekend gebleven voor niet-joden? Waarom was er geen bruikbare Engelse vertaling van de talmoed? Waarom werd de talmoed verbrand toen er bekend werd wat erin stond? In de Europese geschiedenis werd het steeds opnieuw verbrand in opdracht van de pausen en overal aangeklaagd ( Maarten Luther) en zijn de volgelingen van de talmoed verbannen uit het ene land na het andere door de eeuwen heen?

De basiswet van de talmoed is dat alleen de Farizeeër Jood als een man of mens scoort. Alle andere mensen zijn te rangschikken als dieren, “de mensen die zijn als een ezel – slaven die worden beschouwd als het eigendom van de meester.” De houding die uit dergelijke leringen voortvloeit, werd hen door niet-joden in alle landen en eeuwen kwalijk genomen. Een dergelijke wrok wordt echter altijd door Joden afgeschilderd als “vervolging van de Joden”.

De babylonische talmoed is de wet voor het zogenaamde jodendom. De pornografische, anti-heidense en antichristelijke doctrines hebben echter vaak vijandigheid tegen de talmoed en de volgelingen veroorzaakt. Sommige Joden kunnen dan beweren dat er een palestijnse talmoed ( talmoed van Jeruzalem) is, die onschadelijk is. Maar de joodse autoriteiten verklaren dat het duizend jaar verloren was, delen mist en de “Gemara” en andere benodigdheden mist, en alleen wordt gebruikt uit nieuwsgierigheid van een geleerde. De palestijnse talmoed… was eeuwenlang bijna vergeten door het Jodendom. Haar wettelijke beslissingen werden nooit geacht geldigheid te bezitten, indien de babylonische talmoed zich hiertegen verzette.

Talmoedliteratuur is een lange lofprijzing voor de naam babylon, en alles wat het tegenwoordig voor het babylonische talmoedisme betekent, terwijl het in het Oude en Nieuwe Testament een aanklacht is.(babylon staat niet alleen voor een rijk maar ook voor de religie van baäl )

De talmoed maakt elk van de tien geboden, de leer van Mozes en de profeten ongedaan, en legt hun tegengestelden vast onder een “wit graf” dat een vermomming is voor moord en “alle onreinheid, zoals Christus aangaf. Moord op niet-farizeeën is altijd toegestaan; diefstal, sodomie, incest, verkrachting zijn allemaal toegestaan. Het toestaan van seks van volwassen mannen met baby-meisjes jonger dan drie jaar, is bijvoorbeeld een favoriet onderwerp voor discussie in boek na boek van de talmoed.

“Wee u, gij schriftgeleerden en farizeeën, gij geveinsden, want gij zijt den witgepleisterden graven gelijk, die van buiten wel schoon schijnen, maar van binnen zijn zij vol doodsbeenderen en alle onreinigheid. Alzo ook schijnt gij wel den mensen van buiten rechtvaardig, maar van binnen zijt gij vol geveinsdheid en ongerechtigheid.” ( Mattheüs 23:27-28)

Het begin van de talmoedische literatuur gaat terug tot de tijd van de babylonische ballingschap in de zesde voorchristelijke eeuw … Toen duizend jaar later de babylonische talmoed de laatste gecodificeerde vorm aannam in het jaar 500 na het christelijke tijdperk.

Zij herontdekten daar in de ballingschap de thora ( bijbelboeken/oude testament) en maakte het de heerschappij van het leven. D.w.z. dat ontdekt is hoe de torah of de bijbel kan worden gebruikt als een “wit graf” voor babylonische degeneratie.

De bijbel wordt onder het talmoedisch jodendom beschouwd als een verzameling eenvoudige verhalen die alleen geschikt zijn voor dwazen, vrouwen en kinderen. De “wijzen” van de talmoed moeten er dus nieuwe betekenissen in vinden door middel van letter- en cijfertrucs die de duidelijke betekenis omkeren en daaruit de toestemming creëren om anders verboden misdaden en wandaden te doen. De woorden van de bijbel worden voortdurend misbruikt en verkeerd geciteerd voor godslastering en omkering.

van The Jewish Religion: Its Influence Today

van Elizabeth Dilling

http://come-and-hear.com/dilling/p_chapt01.html